Ocena brak

Osoby niepełnosprawne w świadomości i postawach społeczeństwa

Autor /Oskar Dodano /02.09.2011

Życie ludzkie we współczesnym świecie, mimo licznych cywilizacyjnych osiągnięć i udogodnień, może powodować różne kryzysy psychologiczne ta­kie jak stres, frustracja i cierpienie, które utrudniają człowiekowi pełną samorealizację (H. Raszkiewicz, 1999, s. 153).

Człowiek, zwłaszcza mniej sprawny fizycznie i psychicznie, nie uświada­mia sobie wszystkich swoich życiowych interesów, a niektórych wręcz nie roz­poznaje lub ocenia je błędnie. Jednocześnie w socjokulturowym przekazie war­tości humanistycznych, np. takich jak empatia czy altruizm, uwidacznia się zbiorowa idea chronienia i wspierania osób najsłabszych, zwłaszcza w kryzyso­wych warunkach ekonomicznych czy losowych sytuacjach społecznych. „Życie stawia inwalidom i osobom niepełnosprawnym daleko większe wy­magania niż sprawnym. Życie to wymaga olbrzymiego wysiłku, wydatkowa­nia daleko więcej energii dla wykonania czynności nie będących dla sprawnych żadną trudnością. Wnoszą one do kultury społeczeństw elementy zrodzone z walki z cierpieniem, refleksji nad losem, wnoszą elementy odporności psy­chicznej, cichego bohaterstwa, moralnej wielkości wyrażanej życiem, a nie mó­wieniem. Nie są osobami zasługującymi na współczucie, ale na podziw i uzna­nie" (J. Szczepański, 1992, s. 243), a przede wszystkim na społeczne wsparcie.

Postmodernistyczne koncepcje międzygeneracyjnego przekazu kultury i etyki humanistycznej zakładają odwrócenie tradycyjnych form i zasad wy­chowania oraz socjalizacji. W przekazie tym wyraźnie podkreśla się potrze­bę godności oraz znaczenie autonomii osobowej dziecka jako możliwości

Orientacja otwartej edukacji dla wszystkich powinna dopomóc osobom niepełnosprawnym, w jak najszerszym zakresie, nie tylko i nie tyle w osiąg­nięciu niezależności ekonomicznej, ile w przyczynieniu się do ich poczucia samorozwoju w społecznościach, w których żyją, we wspólnie oczekiwanej i akceptowanej integracji w przyjaznym otoczeniu.

Do góry