Ocena brak

OSOBOWOŚĆ DZIECI JĄKAJĄCYCH SIĘ

Autor /Xawery Dodano /27.07.2011

Pochodzenie występowania u dzieci zjawiska jąkania się ma swoje podłoże w ich osobowości. W wyniku badań przeprowadzonych u dzieci w wieku od 3 do 15 lat wynika, że są to zamknięte w sobie, posłuszne jednostki.

Charakteryzują się uzewnętrznianiem cech grzecznościowych, są nieśmiałe, a jednocześnie uprzejme dla osób obcych. Natomiast w głębi duszy są niezadowolone i wrogo nastawione do najbliższego otoczenia. Często rywalizują z rodzeństwem oraz wykazują upór i zazdrość w domu.

Zasadniczą przyczyną wykształcenia się takiej osobowości jest często zachowanie rodziców względem dzieci. Na ogół rodzice są bojaźliwi, „nerwowi” i zamknięci w sobie lub nadmiernie troskliwi w stosunku do dzieci. Wówczas dostrzegamy dwa bieguny w strukturze osobowości jąkającego się dziecka.

Podobną opinię można znaleźć w pracach R.E. Lewiny (1981) oraz K.P. Becker i W. Elstner (1981), ale nie jest ona dostatecznie uzasadniona empirycznie.

Bardziej szczegółową analizę znajdziemy w badaniu G.A. Wołkowej (1981), przeprowadzonym za pomocą Testu Frustracji Rozenzwiga, w którym uczestniczyło 30 dzieci jąkających się w wieku 5 lat i tyle samo dzieci jąkających się w wieku 6 lat.

Wnioski:

  1. Sześcioletni chłopcy jąkający się są bardziej agresywni od pięcioletnich chłopców z tym samym zaburzeniem, ale ich agresji nie jest adekwatna do konfliktu. Wykazują oni także większą samodzielności i zaradność w rozstrzyganiu konfliktów.

  2. Pięcioletnie dziewczynki jąkające się wykazują większy negatywizm i są bardziej skłonne do przeżywania poczucia winy w odróżnieniu do jąkających się sześcioletnich dziewczynek.

  3. Dzieci pięcioletnie w porównaniu z sześcioletnimi przejawiają więcej negatywnych reakcji, które nie są adekwatne do sytuacji. Są bardziej skłonne do brania winy na siebie, są też mniej samodzielne w rozwiązywaniu konfliktu.

Brak danych empirycznych nie pozwala scharakteryzować osobowości małego dziecka jąkającego się. Na podstawie badań dzieci starszych, młodzieży i dorosłych można jedynie przypuszczać, że nie ma specyficznej struktury psychicznej związanej z jąkaniem.

Podobne prace

Do góry