Ocena brak

OSIERDZIE WŁÓKNISTE

Autor /ashley Dodano /18.01.2012

Worek włóknisto-surowiczy całkowicie obejmujący serce ma kształt stożka, podstawa którego łączy się z przeponą, zaś spłaszczony wierzchołek zwrócony jest ku górze i obejmuje początki wielkich naczyń serca prawic aż do miejsca ich pierwszego podziału. Oprócz podstawy i wierzchołka w stożku osierdziowym odróżnić możemy powierzchnię przednią i tylną oraz dwie powierzchnie boczne, prawą i lewą.

Podstawa, czyli powierzchnia przeponowa osierdzia spoczywa na przeponie ; zrasta się tu ona z płatkiem przednim środka ścięgnistego oraz wąskim pasmem (około 3 cm) z przylegającą mięśniówka. To przeponow o-osierdziowe pole przylegania jest w bliskim sąsiedztwie z żołądkiem położonym pod przeponą po stronie lewej. Dlatego też początkowe oznaki chorobowe żołądka objawiają się nieraz nerwowymi dolegliwościami scrca, chociaż samo serce jest zdrowe; w tych przypadkach gazy żołądkowe uciskają na osierdzie i serce.

U większości ssaków podstawa osierdzia nie sięga aż do przepony i u nich w przestrzeni między obu przeważnie znajduje się tzw. płat podsercowy płuca prawego .

Przepono wo-osierd z io we pole przylegania ma mniej więcej kształt trójkąta z zaokrąglonymi brzegami. Brzeg przedni, najdłuższy, układa się poprzecznie, brzeg prawy, najkrótszy, biegnie słabo skośnie, prawie strzałkowo, brzeg lewy silnie skośny kieruje się od tyłu i ze strony prawej do przodu i w stronę lewą. Brzeg prawy i lewy łączą się z sobą nieco na prawo od linii pośrodkowej, między otworem dla żyły głównej dolnej a rozworem przełykowym . Z zewnątrz dokoła pola przeponowo-osierdziowego gromadzi się nieco tkanki tłuszczowej, która zaokrągla kąt na granicy tego pola i czasem wzrastać może w płatowate ciało tłuszczowe. Tego rodzaju skupienie tłuszczu zdarza się również u osób szczupłych i w idoczne jest w obrazie rentgenowskim. Tłuszcz ten może nawet oddzielać koniuszek serca od ściany klatki piersiowej.

Wierzchołek stożka osierdziowego wznosi się nad podstawę serca o tyle, o ile osierdzie zachodzi ku górze na obie wielkie tętnice i na żyłę główną górną. Najwyższy punkt osierdzia w rzucie na klatkę piersiową w większości przypadków odpowiada mniej więcej punktowi środkowemu połączenia rękojeści mostka z trzonem; w tym miejscu lub tylko nieznacznie wyżej ku tyłowi od rękojeści kończy się osierdzie. W tej okolicy rana kłuta lub postrzałowa uszkadza osierdzie (a w nim naczynia), ale nie uszkadza samego serca.

Z wielkich naczyń serca, które osierdzie obejmuje ku górze, najwyżej zachodzi ono na aortę, prawie aż do odejścia pnia ramienno-głowowego. Jeżeli w tej wewTiątrz-osierdziowej części aorty nastąpi jej pęknięcie, to krew wylewa się do worka osierdziowego i uciska na serce.

Powierzchnia przednia albo mostkowo-żebrowa osierdzia w łóknistego na znacznej przestrzeni pokryta jest płucami i opłucną ścienną. U dziecka u góry i z przodu przylega do niej grasica, a poza tym tylko niewielki dolny trójkątny odcinek tej powierzchni, trójkąt osierdziowy (tńgonum pericardiacum) bezpośrednio przylega do przedniej ściany klatki piersiowej. Wielkość tej przestrzeni jest zmiennaw zależności od położenia serca w klatce piersiowej i od stopnia przykrycia osierdzia workiem opłucnej.

Osierdzie przylega tu do dolnej części mostka i do przyśrodkowych końców 4—6 lewej chrząstki żebrowej. Między te chrząstki a osierdzie wnika cienka blaszka m. poprzecznego klatki piersiowej. Jeżeli w pobliżu brzegu mostka przez mięśnie międzyżebrowe wnikniemy do 4 lub 5 przestrzeni międzyżebrowej, to należy zwrócić uwagę na t. piersiową wewnętrzną wraz z towarzyszącymi jej żyłami i oszczędzać opłucną, żeby odsłonić osierdzie.

Powierzchnie boczne, czyli śródpiersiowe osierdzia włóknistego z obu stron łączą się z opłucną śródpiersiową. Osierdzie i opłucna (tworzą tu one tzw. błonę opłucno-wo-osicrdziową, membrana pleuro per kar diaca ) z łatwością dają się od siebie oddzielić, jeżeli rozerwać cienką warstwę wiotkiej tkanki łącznej położonej między nimi.

Nerw przeponowy biegnie tu między obu blaszkami i zwykle nerw oraz towarzyszące mu naczynia osierdziowo-przeponowe przeświecają przez opłucną. Prawy nerw przeponowy leży u góry na ż. głównej górnej, u dołu na ż. głównej dolnej, a między nimi H-gme do przodu od wnęki płuca. Lewy nerw przeponowy leży znacznie głębiej niż prawy, ku tyłowi od lewego brzegu serca: staje się on widoczny dopiero po obróceniu serca w stronę prawą dokoła jego długiej osi.

Powierzchnia tylna osierdzia leży mniej więcej na wysokości 5 do 10 kręgu piersiowego i graniczy z luźną tkanką łączną, obejmującą twory jamy śród piersiowej tylnej. a uwagę zasługuje tu zwłaszcza jej stosunek do przełyku; tylna ściana osierdzia od-dzieła przedsionek lewy od przełyku, który na osierdziu wytwarza niewielkie podłużne wpuklenie (torus oesophagi). O bliskim stosunku lewego przedsionka do przełyku sądzić można po tym, że, wprowadzając doń odpowiedni przyrząd rejestrujący, daje się zanotować tętnienie serca.

Podobne prace

Do góry