Ocena brak

Osa dachowa

Autor /Nikodem090 Dodano /30.01.2012

Wygląd: długość 1-2 cm. Pod względem wyglądu i zachowania się jest małą „kopią" szerszenia. Z powodu podobnych i dość licznych gatunków os w środkowej Europie jest ona trudna do prawidłowego oznaczenia.

Środowisko: ogrody, osiedla, widne lasy.  

Występowanie: umiarkowana i subarktyczna strefa Europy i Azji; Ameryka Północna.

Liczebność: pospolita i liczna; w ciepłe i parne lata bardzo liczna.

Rozród: samice, które przezimowały, zakładają gniazda w opuszczonych norach myszy lub kretów, gdzie budują kilka plastrów, w których dorasta pierwsze pokolenie robotnic. W ciągu lata przejmują one wszelkie prace: należy do nich znoszenie pokarmu, budowa kolejnych plastrów i czyszczenie ich komórek. Pod koniec sezonu znajdujące się w ziemi gniazdo osiąga rozmiar 20-30 cm. Wtedy zamieszkiwane jest ono przez około 3000 osobników.

Na jesieni jeszcze w gnieździe samce zapładniają samice. Samce rozwijają się z niezapłodnio-nych jaj składanych przez królową, ale czasem także z jaj złożonych przez robotnice. Po trzykrotnym linieniu larwa przepoczwarcza się w komórce plastra w samodzielnie wykonanym oprzędzie.

Pokarm: osy polują chwytając w locie owady lub inne drobne bezkręgowce. Zdobycz jest rozżuwana i formowana w małe kulki, którymi robotnice karmią larwy i królową. Pod koniec lata osy zlizują sok z dojrzałych owoców.

Uwagi: żółto-czarny rysunek ciała os służy jako znak ostrzegawczy dla potencjalnych wrogów, którymi są przede wszystkim ptaki. Te jednak szybko uczą się ich unikać, gdyż taki pokarm także dla nich jest „bolesny". Wyjątkiem jest żołna pszczołojad, która wyspecjalizowała się w odżywianiu się błon-kówkami. Wykonując jeden umiejętny ruch głową zabija osę albo pszczołę.

Podobne prace

Do góry