Ocena brak

Orzech włoski

Autor /Olaf555 Dodano /16.01.2012

Wygląd: Drzewo do 25 m wysokości, z szarą, później podłużnie spękaną korą i kulistą koroną. Liście pierzaste, z 7-9 odwrotnie jajowatymi lub eliptycznymi calobrzegimi odcinkami, które mogą osiągać długość do 15 cm; pod spodem owłosione tylko w kątach nerwów. Kwiaty męskie, ukazujące się wraz z młodymi liśćmi, zebrane w zwisające kotki o długości 5-15 cm; kwiaty żeńskie po 2-3 szczytowo. Owocem jest pestkowiec z zieloną, gładką łupiną, 4-5 cm długości.  

Siedlisko: Lasy liściaste w rejonach o łagodnym klimacie.

Rozmieszczenie: Ojczyzną orzecha jest Europa Południowo-Wschodnia i Azja Południo-wo-Zachodnia. W wielu miejscach Europy Południowej, Środkowej i Zachodniej jest sadzony i zadomowiony. W Niemczech i w Polsce występuje tylko jako roślina uprawna. Orzech włoski jest - szczególnie w pierwszych latach - nie całkiem mrozoodporny i może przemarznąć w mroźne noce.

Okres kwitnienia: Od kwietnia do maja.

Uwagi ogólne: Pochodzący z Ameryki Północnej orzech czarny bywa także sadzony w lasach.

Substancje zawarte w roślinie: Garbnik, olejek eteryczny, gorycze, chinon, juglon.

Zastosowanie i działanie: Środek oczyszczający krew przy chorobach skóry, także zewnętrznie; chętnie jest stosowany u dzieci, zarówno jako środek wzmacniający, jak też przy opuchnięciu węzłów limfatycznych.

Przyrządzanie i stosowanie: Liście (Folia Juglandis): 2 LH jako zimny wyciąg wewnętrznie, 2 LS - zewnętrznie; Extractum Juglandis Folii (liście): 0,3 g; maść; Extractum Juglandis Nu-cis (owoce): do farbowania włosów; olej (Oleum Juglandis)'. tłusty olej do stosowania zewnętrznego. WLH: Juglans (świeże łupiny owoców i liście); spagyrik.

Termin zbioru: Od czerwca do sierpnia.

Podobne prace

Do góry