Ocena brak

Orlica pospolita

Autor /Tymon Dodano /13.01.2012

Wygląd: Trwała, bardzo duża (do 2 m albo i więcej wysokości), z rozgałęzionym kłączem pełzającym głęboko, do 50 cm pod powierzchnią gleby. Jest ono porośnięte włoskami, składającymi się z wielu członów. Blaszki liściowe zielone latem, nieco zwisające, umieszczone są na długich (do 2 m), żółtawych ogonkach liściowych. Ogonki te są od spodu rynienkowate, do 1 cm grubości, na przekroju przedstawiają kształt podobny do orła, dołem są zgrubiałe. Blaszka liściowa jasnozielona, w zarysie trójkątna, wielka, sztywna, zielna, 2-3-krotnie pierzasta, z wierzchu gładka, spodem aksamitna. Odcinki u nasady stykające się, podłużnie zaostrzone, dolne - ogonkowe, górne - siedzące. Odcinki ostatniego rzędu lancetowate, tępe.

Siedlisko: Rozpowszechniona na świeżych, wilgotnych, bezwapiennych glebach, w luźnych lasach, na zrębach, na pastwiskach (rozprzestrzeniana głównie przez owce), na torfowiskach; unika powierzchni nawożonych.

Rozmieszczenie: We wszystkich częściach świata aż do granicy lasu; brak jej tylko w obszarach polarnych oraz pustynnych i stepowych.

Okres kwitnienia: Od czerwca do września,| października (dojrzewają zarodniki).  

Zastosowanie: Zbiera się tylko całkiem młode, delikatne, jeszcze zwinięte liście, starsze i niestrawne. Nieco gorzki smak znika po obgotowaniu. Przyrządza się ją na jarzynę lub jak szparagi, ale również na kwaśno jak kapary. Kłącze bogate w skrobię zbiera się jesienią, suszy i miele. Tu i ówdzie wykorzystywać na jest zawartość potasu w korzeniach.

Uwagi ogólne: Istnieje podejrzenie, że roślina zawiera substancje rakotwórcze. Przez gotowanie liści paproci w słonej wodzie ta aktywna substancja zostaje jednak całkowicie usunięta (według B. Schmahe).

Podobne prace

Do góry