Ocena brak

ORIENTACJA PATOGENETYCZNA I SALUTOGENETYCZNA

Autor /Gawel Dodano /09.09.2011

Modele patogenetyczny i saltugogenetyczny uzupełniają się wzajemnie. Gdy chcemy wyjaśnić przyczyny załamania zdrowia lub powstawania i roz­woju choroby, poszukujemy patogenów, zwracamy uwagę na podatność na chorobę, tj. na czynniki usposabiające do zaburzeń, liczbę, rodzaj i nasilenie stresorów, które mogą być traktowane jako patogeny lub czynniki spustowe (inicjujące) zaburzenia. Sprawdzamy, czy i w jakim nasileniu występują w psychologicznych procesach negatywne emocje, wadliwe nastawienia i schematy poznawcze oraz zaburzone nawyki. W jednostce, jej środowisku i w jej relacjach z otoczeniem poszukujemy czynników szkodliwych i defi­cytów, w tym także braku zasobów. Analizujemy antyzdrowotny styl życia. Koncentrujemy naszą uwagę na czynnikach chorobotwórczych i różnych czynnikach ryzyka. Analizujemy patomechanizmy, wykorzystując w tym celu różne teorie psychologiczne. To podejście służy nam przede wszystkim do wyjaśniania etiologii, patogenezy i patomechanizmu zaburzeń.

W modelu salutogenetycznym, traktujemy stresory jako stymulatory, wyzwania inicjujące procesy radzenia sobie z wymaganiami i rozwoju oraz zwiększania odporności. Poszukujemy zasobów odpornościowych w czło­wieku i różnych elementach środowiska, w którym on żyje i działa. Ujaw­niamy potencjały zdrowia i te jego wymiary, które nie zostały naruszone przez uszkadzające czynniki chorobowe. Gdy człowiek jest ciężko chory somatycznie można poszukiwać innych poziomów zdrowia, np. psychicznego lub duchowego. Analizujemy także poziom poczucia koherencji i te struktury, które w procesach zdrowia i choroby odgrywają kluczową rolę. Model salutogenetyczny jest szczególnie przydatny dla wyjaśniania procesów za­chowania, rozwoju i przywracania zdrowia. Procesy te polegają bowiem na umiejętnym likwidowaniu czynników uszkadzających i czynników ryzyka, przy jednoczesnym wzmacnianiu potencjałów zdrowia biopsychospołecznego.

Podobne prace

Do góry