Ocena brak

ORIENTACJA INTERAKCYJNO - SYSTEMOWA W PSYCHOLOGII KLINICZNEJ

Autor /Gawel Dodano /09.09.2011

W tym podejściu zakłada się, że człowiek jest istotą społeczną i to, co jednostkowe jest pochodne względem tego, co społeczne. Człowiek żyje i rozwija się w środowisku społecznym, ono też współdecyduje o zagroże­niach i patologii. W ujęciu tym człowiek jest ujmowany jako element systemu, powiązany z nim, sam też stanowi system samoregulujący się i samoorganizujący. Ważne są interakcje z ludźmi i sposoby komunikowania się. Oddziaływania te mają charakter wzajemny, są transakcjami i cechuje je cyrkularność. Jednostka traci swoje ludzkie atrybuty poza systemem społecz­nym, nie można jej też opisać i zrozumieć w oderwaniu od kontekstu społecznego.

Zdrowy człowiek zdolny jest do komunikowania się ze swoim społecznym otoczeniem w sposób otwarty i partnerski. Systemy (np. rodziny) rządzą się zasadami homeostazy, ciągłej i dynamicznej zmiany. Do zmian adaptuje się cały system, a wraz z nim także jednostka. W tej teorii odnosi się zdrowie także do grup i systemów. W ujęciu interakcyjno-systemowym wyróżnia się generalnie dwie szkoły: komunikacyjną i strukturalną.

Do góry