Ocena brak

Opór niesprężysty

Autor /gruszka Dodano /21.05.2014

Opór niesprężysty pojawia się w drogach oddechowych głównie w wyniku tarcia cząsteczek powietrza w czasie przepływu powietrza z atmosfery do pęcherzyków płucnych (wdech) i w czasie przepływu powietrza z pęcherzyków płucnych do atmosfery (wydech). Wielkość oporu niesprężystego determinowana jest promieniem dróg oddechowych - opór niesprężysty jest tym większy, im mniejszy jest promień dróg oddechowych. Z kolei promień dróg oddechowych regulowany jest czynnie za pośrednictwem obu gałęzi autonomicznego układu nerwowego. Zwiększenie aktywności nerwu błędnego zwiększa napięcie komórek mięśni gładkich zlokalizowanych w ścianie dróg oddechowych i w konsekwencji - zmniejsza promień dróg oddechowych. Im większa jest aktywność nerwu błędnego - tym większe jest napięcie komórek mięśniowych w ścianie dróg oddechowych i tym mniejszy jest promień dróg oddechowych, a więc i większy opór niesprężysty. Aktywność nerwu błędnego zależy od fazy cyklu oddechowego. Ze względu na hamujący wpływ neuronów wdechowych na jądro dwuznaczne (ośrodek nerwu błędnego) w fazie wdechu aktywność nerwu błędnego jest mała. Tym samym napięcie komórek mięśniowych w ścianie dróg oddechowych maleje, zwiększa się promień dróg oddechowych i maleje opór niesprężysty dróg oddechowych (ryc. 4.3). W fazie wydechu natomiast zanika, hamujący jądro dwuznaczne, wpływ neuronów wdechowych. Tym samym aktywność nerwu błędnego i napięcie komórek mięśniowych zwiększają się, promień dróg oddechowych maleje, a opór niesprężysty - się zwiększa. Wdechowo-wydechowe zmiany aktywności włókien współczulnych zaopatrujących warstwę mięśniową ściany dróg oddechowych oraz wpływ tych włókien na promień dróg oddechowych są odwrotne w porównaniu z nerwem błędnym.

Podobne prace

Do góry