Ocena brak

Opisz trzy wybrane złudzenia percepcyjne

Autor /OttoIII Dodano /11.01.2012

Gdy istnieje wyraźna rozbieżność pomiędzy tym co spostrzegamy, a rzeczywistymi faktami, doświadczenie takie określa się mianem złudzenia. W każdym przypadku same bodźce przyczyniają się do wystąpienia tego złudzenia. Dlatego są one widziane w ten sam złudny sposób przez wszystkich obserwatorów.

Złudzenie długości

Wśród iluzji wzrokowych najbardziej znane jest złudzenie Muellera-Lyera. Nazwa zjawiska pochodzi od nazwisk dwóch eksperymentatorów, którzy pierwsi zaprezentowali je w oryginalnych publikacjach. Złudzenie dotyczy dwóch linii tej samej długości zakończonych strzałkami „do wewnątrz” lub „do zewnątrz” linii. Ulegamy silnemu złudzeniu żę linia ze strałkami skierowanymi „do zewnątrz” jest dłuższa.

Złudzenie powierzchni

Na rysunku a wewnętrzne koło jawi się większe niż wewnętrzne koło na rys. b Tymczasem średnica obu wewnętrznych kół jest taka sama. Podobny efekt można zaobserwować w przypadku kwadratów.Złudzenie w obrazach kinowych

W filmach wykorzystuje się podobne, uniwersalne złudzenia. To co nam się wydaje poruszającym się obrazem, w rzeczywistości jest prezentacją szybko następujących po sobie nieruchomych obrazów, gdzie każdy jest troszkę inny od poprzedniego. Gdy są wyświetlane na ekranie w tempie 24 klatek na sekundę, widzimy „ruchome” obrazy. W rzeczywistości ruch pojawia się w naszej percepcji, nie na ekranie. Tę iluzję ruchu w psychologii eksperymentalnej określa się mianem zjawiska fi.

Siatka Hermana

Na skrzyżowaniach białych pasów pojawiają się szare kropki. Jest to wynik hamowania obocznego – włókno nerwowe, które przewodzi pobudzenie z obszaru skrzyżowania białych pasków jest hamowane przez cztery sąsiadujące włókna. Tymczasem wszystkie inne hamowane są słabiej – tylko przez dwa.

Złudzenie Ponza

Zwane jest czasem złudzeniem torów kolejowych, opublikował je włoski psycholog Mario Ponzo w 1913r. Górna pozioma kreska wydaje się dłuższa niż ta leżąca niżej. Dzieje się tak dlatego, iż dwie ukośne linie postrzegamy, dzięki stałościom spostrzeżeniowym, jako w rzeczywistości równoległe, co z kolei sugeruje, że dwie linie poziome mają różną długość. Działa tutaj też prawo stałości oceny wielkości, wg którego subiektywnie postrzegamy przedmioty leżące w różnej odległości od obserwatora i podobnego kształtu jako takie same, mimo iż na siatkówce oka przedmioty leżące dalej są mniejsze.

Irradiacja

Biały kwadrat na ciemnym tle wydaje się być większy niż czarny na jasnym, mimo iż obydwa są tej samej wielkości. Dzieje się tak, ponieważ pole podrażnienia fizjologicznego na siatkówce zajmuje większą powierzchnię, niż wielkość postrzeganego obrazu w rzeczywistości, a to z kolei spowodowane jest tym, że receptory na siatkówce połączone są w grupy.

Podobne prace

Do góry