Ocena brak

Opieka nad umierającym

Autor /Emanuel Dodano /08.09.2011

Każdy człowiek mogąc wybrać miejsce swojej śmierci, woli umierać w domu, gdzie przeżył wiele radosnych i przykrych chwil, niż w instytucji pośród obcych. Niestety bardzo często, a teraz o wiele częściej zdarza się, iż pacjent wymaga opieki szpitalnej, profesjonalnego sprzętu medycznego lub innych świadczeń, których dom rodzinny nie może mu zapewnić. Szpitale i instytucje opieki zdrowotnej starają się zapewnić pacjentowi przeżycie łatwego i godnego odchodzenia, co ma po części kompensować umieranie w znanym i przyjaznym otoczeniu.

Umieranie w szpitalach nie jest przyjemnym doświadczeniem, ponieważ personel jest centralnie skupiony na opiece medycznej, leczeniu, reagowaniu na stany kryzysu zdrowotnego, ale rzadko kiedy koncentruje się na psychicznych potrzebach pacjenta, na jego wspieraniu, pomocy w przeżywaniu śmierci. Dlatego też częściej osoby umierające są kierowane do hospicjum, bardzo często nazywanej umieralnią, gdzie pacjentom jest także poświęcony czas, aby zaspokoić ich potrzeby bliskości i kontaktu z ludźmi, potrzeby pomocy adaptacji do śmierci. Hospicjum stara się stworzyć pacjentowi środowisko, atmosferę zbliżoną do domowej, przez co umieranie w takim miejscu staje się mniej bolesne.

Hospicjum realizuje szereg celów, w których podejście do sprawowania opieki powinno zapewnić:

  • Obecność lekarza zaspokajającego ogólne potrzeby zdrowotne umierającego pacjenta. Ponieważ hospicjum świadczy wiele różnych usług, dla każdego podopiecznego opracowany jest indywidualny plan opieki.

  • Strategie łagodzenia objawów choroby i uśmierzania bólu. Obejmują one dokładne monitorowanie funkcji życiowych pacjenta oraz łagodzenie bólu i zmniejszanie dyskomfortu za pomocą leków i psychoterapii.

  • Nieustającą opiekę osobistą. Jej podstawowa forma może polegać na asystowaniu przy myciu i ubieraniu się. Opiekun może jednak pomagać pacjentowi w porządkowaniu jego spraw, ułatwiając nawiązanie kontaktu z rodziną i przyjaciółmi.

  • Sposoby zaspokojenia potrzeb emocjonalnych i egzystencjalnych umierającego pacjenta. Pracownicy hospicjum powinni być przeszkoleni pod kątem słuchania i wspieranie podopiecznych z poszanowaniem ich osobistych poglądów i przekonań.

  • Terapię łagodzenia żalu dla pacjenta i jego najbliższej rodziny oraz innych bliskich mu osób. Ważnym zadaniem hospicyjnego terapeuty jest przygotowanie rodziny do zmagań z bólem przed śmiercią pacjenta i po niej.

Odmienną sytuacją jest, gdy pacjent umiera w domu w towarzystwie rodziny. Jest to oczywiście najbardziej korzystne dla pacjenta, ponieważ odchodzi z tego świata w miejscu, które zna kocha, wśród ludzi których obdarza miłością i szacunkiem. W takich przypadkach rodzina stara się zorganizować potrzebny sprzęt medyczny, który może się znajdować w domu, organizuje również, niekiedy całodobową opiekę medyczną. W takich przypadkach lekarz prowadzący pacjenta jest częstym „gościem” w domu umierającego. Niestety taka sytuacja rodzi także negatywne odczucia, mianowicie pacjent obserwuje ubolewających nad jego losem krewnych, widzi częste łzy w ich oczach, co może spowodować chęć bardzo szybkiej śmierci, aby nie męczyć ukochanych osób. Czasami takie doświadczenia prowadzą do powrotu stanu depresji po zaakceptowaniu nadchodzącej śmierci.

Śmierć jest bardzo ciężkim i smutnym doświadczeniem dla całej rodziny, dlatego trudno zdecydować jaką formę opieki przyjąć za najbardziej optymalną dla umierającego, jak i dla członków rodziny. Z moralnego punktu widzenia najlepiej tę decyzję pozostawić osobie umierającej, a jeżeli nie jest ona w stanie podjąć decyzji, tę odpowiedzialność przejmuje najbliższa rodzina.

Podobne prace

Do góry