Ocena brak

OPIEKA LOGOPEDYCZNA

Autor /kuba123 Dodano /26.07.2011

Obejmuje działania profilaktyczne, diagnostyczne, terapeutyczne, instruktażowe oraz popularozytatorskie zmierzające do zapobiegania, ograniczenia lub usuwania zakłóceń i zaburzeń procesu porozumiewania się oraz do łagodzenia ich skutków w wymiarze jednostkowym i społecznym

System opieki logopedycznej w Polsce stanowi część systemu oświatowego i systemu opieki zdrowotnej ( zasady organizacji, funkcjonowania, koordynacji tego systemy) .Przy tworzeniu obecnego systemu korzystano z doświadczeń prekursorów polskiej logopedii:

- Jan Siestrzyński - w 1817 r. opracował i starał się wprowadzić metodę ręczno-ustnych znaków komunikacyjnych w procesie nauczania dzieci niesłyszących.

- Wł. Ołtuszewski - w 1900 r. propagował model tworzenia w normalnych szkołach specjalnych klas dla dzieci jąkających się.

- Benedykt Dylewski - w latach 1930-35 promował idee logopedii szkolnej.

Kontynuatorem tej myśli był również L. Kaczmarek - twórca 1-szego w Polsce studium logoped. w Lublinie. Polski system opieki logopedycznej opiera się głównie na działalności poradni pedagogiczno-psychologicznych, w których zatrudnia się absolwentów podypl. studiów logopedycznych. Drugim typem poradni są poradnie foniatryczne działające przy niektórych szpitalach i przychodniach.

W naszym kraju nie istnieją tzw. kadry pomocnicze. Z jednej strony są dyplomowani logopedzi, z drugiej zaś wyposażeni w minimum wiedzy logopedycznej nauczyciele.

Brakuje między nimi ogniwa pośredniego.

W procesie opieki nad dziećmi z zaburzeniami mowy rolą logopedy - pracownika naukowego - byłoby prowadzenie badań, wskazywanie zastosowań wiedzy w praktyce, zaś rolą logopedy dyplomowanego - diagnozowanie oraz terapia poważnych zaburzeń mowy, a także koordynacja działań nauczycieli i rodziców. Z kolei ogniwo pośrednie, czyli odpowiednio przygotowani nauczyciele i pielęgniarki (tzw. asystenci logoped.), powinni pełnić rolę pośrednika między specjalistami a środowiskiem dziecka, dokonywać badań przesiewowych, wstępnej diagnozy, prowadzić prostą terapię logopedyczną oraz działalność propagandową i instruktażową.

Taki model opieki logopedycznej - funkcjonujący już w innych krajach - czyni ją dostępniejszą i skuteczniejszą. W naszym kraju wciąż trwają spory kompetencyjne. Do dziś nie wypracowano skutecznych rozwiązań organizacyjno- prawnych, które gwarantowałyby grupie dzieci dotkniętych wadami wymowy właściwą opiekę logopedyczną.

Podobny odsetek dzieci z zaburzeniami mowy w latach 60-tych, gdy w Polsce nie istniał jeszcze zorganizowany system pomocy logopedycznej oraz w latach 70-tych, gdy go już stworzono i w latach 90-tych, kiedy powinien on przynieść poprawę stanu rzeczy dowodzi braku skuteczności owego modelu. Dane statystyczne wskazują na konieczność zmian strukturalno-programowych, czyli na konieczność przeprowadzenia odpowiedniej reformy systemu opieki logopedycznej w naszym kraju.

Autorka jest zdania że korzystna zmiana tej sytuacji jest możliwa gdy:

-wypracuje się szybsze zwiększanie potencjału specjalistów

-położy się nacisk na profilaktykę

-udostępnienie szerszego dostępu do specjalistów

-uświadomienie społeczeństwu rangę i rozmiar problemu. 

Determinanty opieki logopedycznej- określony układ czynników wyznaczający funkcjonowanie systemu opieki logopedycznej-od profilaktyki po terapię zaburzeń mowy.

Do góry