Ocena brak

Omów zaburzenia wzrastania związane z nieprawidłowym wydzielaniem hormonu wzrostu

Autor /Gilbert Dodano /30.08.2011

Karłowatość przysadkową cechuje niedobór hormonu wzrostu. Już między 1 a 3 rokiem życia tempo wzrastania ulega zwolnieniu. Niedobór wzrostu z wiekiem staje się coraz bardziej widoczny i w wieku szkolnym wynosi ok. 16-30cm. W przypadku karłowatości przysadkowej stwierdza się znaczne opóźnienie wieku kostnego, radiogramy czaszki ujawniają wyraźną dysproporcję między prawidłowymi w stosunku do wieku rozmiarami części twarzowej, które są zatrzymane na poziomie dzieci 2-5-letnich. Dojrzewanie płciowe występuje późno i przebiega powoli. Przez podanie hormonu wzrostu można uzyskać przyrost wysokości ciała od kilkunastu do 30fcm.

Gigantyzm jest chorobą cechująca się nadmiernym wzrostem (powyżej 200 cm u mężczyzn i 190 cm u kobiet). Gigantyzm przysadkowy rozpoczyna się w dzieciństwie lub młodości, kiedy nie doszło jeszcze do zrostu nasad kości z trzonami. Nadmiernie szybki skok wzrostu zachodzi zwykle między 10 a 12 rokiem życia. Poziom pomimo okazałego wzrostu i silnego rozwoju mięśni osoby takie są słabe, łatwo się męczą i są mało sprawne fizycznie.

Akromegalią nazywamy chorobę zależną od nadmiernego wydzielania hormonu wzrostu u osób dorosłych. W następstwie nadmiaru hormonu wzrostu dochodzi do postępującego rozrostu chrząstek (żebrowych, stawowych, nosa, uszu, krtani), przerostu mięśni, pogrubienia kości, powiększenia narządów miąższowych (serca, nerek, wątroby). Twarz jest charakterystycznie zmieniona, rysy pogrubiałe, wydłużona żuchwa, powiększone dłonie i stopy. Cechy fizyczne akromegalii mogą jednak także wystąpić u dzieci przed ukończeniem wzrastania, jeśli nadmiar hormonu wzrostu jest duży i trwa dostatecznie długo.

Podobne prace

Do góry