Ocena brak

OMÓW TYPOLOGIĘ SYSTEMÓW PARTYJNYCH AUTORSTWA BLONDELA

Autor /tolek555 Dodano /18.07.2011

Blondel stworzył klasyfikację systemów partyjnych w oparciu o czynnik rozmiaru partii. Obok zasadniczego kryterium, czyli liczby partii wykorzystał jeszcze relatywny rozmiar partii. Mamy do czynienia z 4-elementową typologią systemów partyjnych, tj.:

- system dwupartyjny (USA, Wielka Brytania, Australia, Austria). Istotą jt zdominowanie parlamentu przez dwie partie, z których jedna sprawuje władzę, a druga znajduje się w opozycji. Klasycznym przykładem jt Wielka Brytania (Partia Konserwatywna i Partia Pracy). Unikatowym tam rozwiązaniem jt formowanie przez partię opozycyjną gabinetu cieni. Zajmuje się on tymi samymi problemami co gabinet premiera. Ministrowie są zdolni w każdej chwili do przejęcia władzy, wykazując możliwość kontynuowania prac poprzedniego rządu, choć w nieco innej perspektywie;

- system dwu-i-półpartyjny (Niemcy, Belgia, Kanada). W jego ramach istnieją dwie duże partie oraz jedna mała, tzw. półpartia (partia zawiasowa), stanowiąca dopełnienie koalicji rządowych. Żadna z dwóch dużych partii nie jt na tyle duża, by mogła samodzielnie sformować gabinet, z kolei różnica programowa między nimi jt na tyle duża, że nie mogą one stworzyć koalicji. Wyjściem z impasu jt półpartia, okupująca centrum systemu i będąca atrakcyjnym partnerem dla obu partii.

- system wielopartyjny z partią dominującą (Włochy, Dania, Szwecja). Istnieje wiele partii o podobnym niewielkim poparciu i jedna znacznie większa od pozostałych ugrupowań. Jej pozycja dominująca w systemie partyjnym wynika z tego, że bez niej nie może powstać żaden gabinet oraz różnica mandatów kontrolowanych w parlamencie między nią a drugą w kolejności jt znaczna;

- system wielopartyjny bez partii dominującej (Hiszpania, Szwajcaria, Finlandia). Jt to układ rozproszony, występuje szereg partii, z których żadna nie dysponuje znaczną większością głosów ani żadna nie jt niezbędna do sformowania gabinetu.

Podobne prace

Do góry