Ocena brak

OMÓW RÓŻNICE POMIĘDZY POLSKIMI USTAWAMI O PARTIACH POLITYCZNYCH Z 1990 ROKU ORAZ Z 1997 ROKU

Autor /tolek555 Dodano /18.07.2011

Ustawa z dnia 27-07-1990 roku została przyjęta przez Sejm Kontraktowy. Zawiera 8 artykułów. Zgodnie z nią partia polityczna to organizacja społeczna występująca pod określoną nazwą, stawiająca sobie za cel udział w życiu publicznym w szczególności przez wywieranie wpływu na kształtowanie polityki państwa i sprawowanie władzy. Tak zdefiniowana organizacja nie może posiadać swych komórek w zakładach pracy oraz Siłach Zbrojnych.

Może ją założyć 15 obywateli RP, którzy ukończyli 18 lat i posiadają pełną zdolność do czynności prawnych. Założona w ten sposób partia zyskuje osobowość prawną po zgłoszeniu jej do jawnej ewidencji partii politycznych prowadzone przez Sąd Wojewódzki w Warszawie. Posiada własną nazwę oraz chronione prawnie symbole organizacyjne. Jej działalność nie może mieć charakteru antysystemowego. Środki majątkowe służące realizacji jej celów mogą pochodzić ze składek członkowskich, darowizn, spadków, zapisów, dochodów z majątku i datków publicznych a także z działalności gospodarczej prowadzonej w formie spółdzielni lub wynikającej z udziału w spółkach. Korzyści rzeczowe i wsparcie finansowanie mogą pochodzić od osób zagranicznych. Ordynacja wyborcza ustala zasady finansowania partii politycznych ze źródeł publicznych i źródła te są przy tym jawne.

Ustawa z 27-06-1997 zawiera 64 artykuły w 8 rozdziałach. Partia polityczna jt dobrowolną organizacją występującą pod określoną nazwą, stawiającą sobie za zadanie udział w życiu publicznym poprzez wywieranie metodami demokratycznymi wpływu na kształtowanie polityki państwa lub sprawowanie władzy publicznej. Aby założyć partię potrzeba już dołączyć wykaz zawierający dane osobowe oraz podpisy 1000 pełnoletnich obywateli RP.

Niedozwolone jt wykorzystywanie symboli innych partii. Partie mogą prowadzić działalność gospodarczą, a dochodywolne od podatku dochodowego od osób prawnych w części przeznaczonej na działalność statutową. Partiom nie mogą być przekazane środki pieniężne i majątkowe pochodzące z budżetu państwa z wyjątkiem dotacji, od Skarbu Państwa i innych państwowych osób prawnych, od jednostek samorządu terytorialnego, związków komunalnych, komunalnych osób prawnych oraz sejmików samorządowych, państwowych jednostek organizacyjnych, podmiotów gospodarczych z udziałem Skarbu Państwa oraz podmiotów korzystających z dotacji Skarbu Państwa w okresie ostatnich 2 lata także osób zagranicznych i zagranicznych osób prawnych.

Dotacje celowa przysługuje partii, jeśli jej okręgowe listy kandydatów otrzymały co najmniej 3 % ważnie oddanych głosów na wszystkie listy kandydatów partii politycznych w skali kraju. Wypłacana jest przez okres kadencji Sejmu w 4 ratach. Dotacja podmiotowa przysługuje partii gdy, uzyskała ona przynajmniej jeden mandat posła lub senatora i wypłaca się ją w ciągu 3 miesięcy od dnia stwierdzenia przez właściwy organ ważności wyborów. Źródła finansowania partii są jawne. Partie sporządzają coroczną informację finansową z otrzymanej z budżetu państwa dotacji na działalność statutową oraz poniesionych wydatków na cele statutowe i przekazują do PKW do 31 marca każdego roku, oraz podają ją do wiadomości publicznej w dzienniku o zasięgu ogólnokrajowym i do Sądu.

Jeśli nie wywiążą się w terminie to tracą prawo do dotacji w następnym roku kalendarzowym. Partie mogą tworzyć Fundusz Wyborczy – gromadzą tam środki z wpłat własnych, składek, darowizn, zbiórek publicznych, spadków i zapisów. Rozliczają się z Funduszu do PKW też do 31 marca. Działalność partii nie może być sprzeczna z Konstytucją, o czym orzeka TK. W przypadku, gdy TK stwierdzi sprzeczność celów lub działań partii z Konstytucją, Sąd wydaje postanowienie o wykreśleniu partii z ewidencji.

Podobne prace

Do góry