Ocena brak

OMÓW MODEL AREN POLITYCZNYCH AUTORSTWA K. LUTHERA ORAZ RODZAJE AKTYWNOŚCI PARTII POLITYCZNYCH W OBRĘBIE POSZCZEGÓLNYCH AREN

Autor /Ziemowit Dodano /18.07.2011

Istotę relacji zachodzących pomiędzy partią polityczną a jej środowiskiem oddaje model, w którym środowisko partii dzieli się na segmenty zwane arenami. Są to swoiste pola rozgrywek. W ich obrębie dochodzi do wymiany zasobów pomiędzy partią oraz składowymi jej środowiska (innymi partiami czy też zrzeszeniami obywatelskimi), tam partie realizują poszczególne sekwencje swych działań. Strategie są dopasowywane do specyfiki areny oraz skalkulowane ze stanem zasobów aktualnie będących w zasięgu partii. Ich celem jt cel znajdujący się w przestrzeni politycznej => takie działania to strategie polityczne.

Wyodrębniamy 5 rodzajów aren:

a) wyborcza – dominuje tu rachunek zysków i strat związanych z kalkulacjami poprzedzającymi wybory, kreacją wizerunku partii oraz prowadzeniem akcji marketingowych a w rezultacie zachowaniami elektoratu. Partie rywalizując o głosy dokładają starań, by być rozpoznawanymi przez wyborców, oraz by zdobyć i utrzymać dobrą reputację;

b) parlamentarna – zajmuje się proceduralną specyfiką prac legislacyjnych jak i ustaleniami kuluarowymi. Mogą one być rezultatem międzypartyjnych rozmów koalicyjnych lub oddziaływań grup interesu, które realizują swoje strategie organizacyjne. Na forum parlamentu partie są bardziej widoczne, stanowią przedmiot obserwacji mediów i opinii publicznej – muszą dokładać starań na rzecz utrzymania swojego wizerunku oraz profilu ideologicznego;

c) gabinetowa – pierwszorzędne znaczenie ma sprawa politycznego zrównoważenia gabinetu. Równowaga jt wstępnie uzależniona od struktury parlamentu oraz parametrów platformy koalicyjnej. Czynniki te decydują o możliwości powołania alternatywnych gabinetów;

d) administracyjna – tu partie dążą do podporządkowania sobie aparatu biurokratycznego, nie tylko z przyczyn merytorycznych, lecz też chodzi o zawłaszczenie przez partie przywilejów w postaci eksponowanych stanowisk urzędniczych. Jt to wygodna arena dla oddziaływań grup interesu;

e) stosunków przemysłowych – występują 2 aspekty interakcji: pierwszy związany z zagadnieniem umiejscowienia partii w procesie pośrednictwa interesów – odnosi się do możliwości wpływu partii na proces decyzyjny wewnątrz organizacji niepartyjnych i drugi – dotyczy zakorzenionej w reprezentatywności siły organizacji grup interesu realizujących oczekiwania swych zwolenników i odnosi się do potencjału przetargowego jaki posiadają grupy interesu w negocjacjach z elitami partyjnymi.

Uzupełnia je trzeci czynnik, wyeksponowany w modelu korporatystycznym. Dotyczy on, z jednej strony, aktywności grup interesu oraz ogólnego przebiegu procesu współdecydowania (w obrębie ciał trójstronnych), z drugiej zaś – treści tego, co aktualnie utożsamia się z interesem publicznym.

Dodatkowo wyodrębnić można 3 podstawowe poziomy każdej z aren systemu politycznego: poziom federalny, regionalny oraz lokalny (municypalny), a przypadku państw kandydujących lub należących do UE wskazać można czwarty, wspólnotowy poziom.

Podobne prace

Do góry