Ocena brak

Omów kształtowanie się krzywizn kręgosłupa w ontogenezie

Autor /Aleksander Dodano /29.08.2011

Kształtowanie się krzywizn kręgosłupa w trakcie ontogenezy przebiega w sposób następujący: w okresie płodowym występuje ogólna kifoza tylnej ściany tułowia. Noworodek posiada niemal zupełnie prosty kręgosłup. W wyniku pracy mięśni karku towarzyszących podnoszeniu głowy kształtuje się lordoza szyjna (ok.3-4 miesiąca życia), jej pogłębienie następuje przy siadaniu i raczkowaniu. Siadanie (ok.6 miesiąca) przyczynia się do kształtowania rozległej kifozy piersiowej. Ok.9-12 miesiąca życia, w efekcie pionizacji, następuje wysunięcie ku przodowi talerzy biodrowych przy równoczesnym cofnięciu klatki piersiowej ku tyłowi. Powoduje to powstanie lordozy lędźwiowej.

Krzywizny kręgosłupa początkowo nie są stałe. Ich względna stabilizacja następuje od 3 roku życia, ale znaczny wzrost tułowia przy słabych mięśniach utrzymujących kręgosłup powoduje ciągłe modyfikacje krzywizn. W wieku 4-6 lat dominuje kifoza piersiowa, charakterystyczny jest również wypukły brzuch w związku z bardzo słabymi mięśniami, wchodzącymi w skład jego ścian. O ukształtowaniu się przednnio-tylnego wygięcia kręgosłupa, a w tym również typu postawy dziecka, można mówić dopiero w wieku ok.7 lat. W wieku 8-11 lat wraz ze stopniowym rozwojem silnych mięśni grzbietu następuje u większości dzieci (zwłaszcza u chłopców) znaczne pogłębienie lordozy lędźwiowej. W okresie skoku pokwitalnego obserwujemy często pogłębienie się kifozy piersiowej (tzw. kifoza młodzieńcza) spowodowane dystonią mięśni grzbietu w tym okresie rozwojowym.

Właściwy dla człowieka sposób trzymania się ustala się ostatecznie w okresie młodzieńczym, tj. około 18 roku życia. Dla młodych mężczyzn charakterystyczna jest postawa o zrównoważonym wygięciu kręgosłupa, dla kobiet – o lekko pogłębionej lordozie lędźwiowej. Zmiany postawy ciała w okresie starości są wyrazem zmian tkanki łącznej oraz zmniejszonej siły mięśniowej. Człowiek stara się wówczas podświadomie zrównoważyć ciężar ciała elementami podporowymi w większym niż poprzednio. Statyka ulega zaburzeniu również z powodu zmian wstecznych w aparacie więzadłowo-stawowym. Wszystko to prowadzi do dalszego pogłębienia fizjologicznych krzywizn kręgosłupa (np. garb starczy jako wyraz zwiększonej kifozy piersiowej).

Podobne prace

Do góry