Ocena brak

Olsza zielona, Kosa olcha

Autor /Egbert Dodano /10.02.2012

 

Wygląd: Silnie rozgałęziony, 0,5-2,5 m wysoki krzew, rzadziej drzewo do 5 m wysokości. Kora gładka, na starszych gałęziach brunatnawa albo popielatoszara. Młode gałązki owłosione, nieco kanciaste, oliwkowo-zielone lub czerwonawobrunatne. Pączki pur-purowoczerwone, błyszczące i długo zaostrzone, siedzące i lekko kleiste.

Liście jajowate, krótko zaostrzone, na ogonkach, u nasady zaokrąglone, na brzegu z bardzo delikatnymi ostrymi ząbkami, za młodu lepkie, rozrośnięte, obustronnie nagie, do 6 cm długości i 4,5 cm szerokości, z 5-8 parami bocznych żyłek. Męskie kotki białawo owłosione, kwitnące wiosną w czasie listnienia, bez szypuł, żywo żółto zabarwione, do 6 cm długości. Przysadki początkowo zielone, później fioleto-wobrunatne.

Żeńskie kwiatostany delikatne, zimujące w pączkach i rozwijające się dopiero razem z liśćmi, prosto wzniesione, czerwona-wozielone, około 1 cm długości, złożone z 5-8 pojedynczych kwiatów. Szyszki owocowe 10—15 mm długości, początkowo zielone i bardzo lepkie, pozostają na roślinie przeważnie aż do wiosny i stają się wtedy prawie czarno-brunatne i zdrewniałe.

Siedlisko: W lasach sosnowych, na zboczach, w rowach, na torach lawin, nad potokami i w lasach łęgowych. Przeważnie na glebach kwaśnych i wilgotnych; preferuje cieniste położenia północne. Szczególnie na skałach masywnych.

Rozmieszczenie: W Alpach, w Karpatach, a także w niektórych masywach górskich Bałkanów. W Polsce dziko tylko w Karpatach Wschodnich; w Tatrach w kilku miejscach sadzona.

Okres kwitnienia: Od kwietnia do maja.

Uwagi ogólne: Drewno kosej olchy jest bardzo odporne na wodę. Na korzeniach tego krzewu można niekiedy odkryć narośle wielkości jabłka. Są to grzyby, które wiążą wolny azot z powietrza.

Podobne prace

Do góry