Ocena brak

Okres „wielkiej smuty” w Rosji

Autor /Twardoslaw Dodano /10.05.2012

 

Wielki kryzys Rosji w okresie „wielkiej smuty” w latach 1598-1613 spowodował ingerencję państwa polskiego. Zbiegły się tu interesy polskich magnatów i króla Zygmunta III Wazy, który planował zdobycie tronu rosyjskiego, a później szwedzkiego.

Rozpoczęło się od interwencji polskich magnatów Adama i Konstantego Wiśniowieckich i Jerzego Mniszcha, którzy na tronie w Moskwie osadzili Dymitra I Samozwańca, podającego się za cudownie ocalonego syna Iwana IV Groźnego. Jego żona była Maryna Mniszchówna. W czerwcu 1605 r. został on obwołany carem. W latach 1609-1619 toczyła się wojna polsko-rosyjska, rozpoczęta przez Zygmunta III Wazę.

W 1610 r. hetman Stanisław Żółkiewski pokonał wojska rosyjskie pod Kłuszynem oraz zdobył Moskwę, doprowadzając do detronizacji cara Wasyla Szujskiego. Bojarzy rosyjscy ofiarowali tron synowi Zygmunta III, królewiczowi Władysławowi, pod warunkiem przejścia na prawosławie. Król Zygmunt III Waza nie wyraził na to zgody. W Moskwie wybuchło powstanie, pod wodzą K. Minina i D. Pożarskiego, przeciwko Polakom i w 1612 r. załga polska wycofała się z Kremla.

W 1613 r. na tronie zasiadł Michał Romanow, założyciel dynastii, która przetrwała do 1917 r. w latach 1617-1618 doszło do wyprawy na Rosję Władysława Wazy. W Dywlinie został zawarty rozejm. Na jego mocy Rzeczypospolita uzyskała ziemię smoleńską, czerwińską i siewierską. Rosja zrzekła się pretensji do Inflant.

W latach 1632-1634 toczyła się kolejna wojna. Rosjanie zaatakowali Smoleńsk. Zakończył ją pokój w Polanowie (1634). Potwierdzał on warunki rozejmu w Dywlinie oraz zrzeczenie się przez Władysława IV praw do tronu rosyjskiego.

Do góry