Ocena brak

Okres rozwierania (I okres porodu)

Autor /rambo Dodano /30.01.2014

Na początku okresu rozwierania (I okres porodu), tzn. wśród prawidłowych skurczów macicy celem rozwarcia szyjki macicy, u pierwiastek ujście zewnętrzne i wewnętrzne jest jeszcze zamknięte, a szyjka macicy nie jest jeszcze skrócona. U wieloródek rozwarcie ujścia zewnętrznego macicy (1—3 cm) można stwierdzić już na kilka dni przed porodem i mogłoby się wydawać, że fakt ten powinien wyzwolić prawidłową czynność skurczową, jednak dopiero odczuwalne w pewnej mierze regularne skurcze macicy dają początek porodowi.

Czynność skurczowa macicy powoduje systematyczne rozwieranie. Ujście zewnętrzne, wielkości monety 1—2-złotowej, jest wyczuwalne dotykiem w postaci pierścienia, który w końcu gubi się w ścianie szyjki macicy i na tym kończy się rozwieranie ujścia. Obok skurczów macicy

i retrakcji mięśni macicy ważną rolę w procesie rozwierania spełnia dolny biegun pęcherza płodowego przez swoje działanie uciskowe na wewnętrzną ścianę szyjki. W przypadku przedwczesnego pęknięcia pęcherza płodowego główka płodu staje się częścią przodującą i siła uciskowa skurczów macicy przenosi się bezpośrednio na ciało płodu. W ten sposób też dochodzi do wytworzenia się przedgłowia (obrzęk tkanek na części przodującej główki), ponieważ na skutek ucisku dochodzi do zastoju i do nagromadzenia się płynu pozanaczyniowo. Obrzęk części przodującej (przedgłowie) stopniowo zanika w ciągu pierwszych dni życia. W razie niedostatecznego ucisku pęcherza płodowego w pewnych okolicznościach trzeba przebić pęcherz płodowy narzędziem (przebicie pęcherza płodowego), aby wzmóc retrakcję macicy i ułatwić przez to postęp główki w kanale rodnym. Niekiedy w takich przypadkach pomaga ręczne rozszerzanie ujścia zewnętrznego. Kiedy rozwieranie ujścia przedłuża się przez skurcz mięśni zamykających, bardzo korzystny może okazać się celowy sposób oddychania i ogólne rozluźnienie (odprężenie). Często bardzo pomocna dla przebiegu porodu jest obecność osoby, która prowadziła gimnastykę przygotowawczą do porodu (magister wychowania fizycznego), ponieważ rodząca z większym zaufaniem może wykonywać znane jej już pewne ćwiczenia z sali gimnastycznej. Jeśli mimo tych wysiłków rozwarcie ujścia zewnętrznego nie przebiega zadowalająco, mogą pomóc miękkie, rytmiczne ruchy głaskania po kości krzyżowej (Read).

Według naszych doświadczeń i doniesień K.W. Schulzego szczególnie skuteczny jest masaż tkanki łącznej stref podbrzusza w obrębie kości krzyżowej, przez co skurcz mięśni zamykających często samoistnie ustępuje. U wieloródek przebieg rozwierania jest przyśpieszony na skutek bardziej podatnej szyjki. W czasie każdego skurczu macica zbliża się do powłok brzusznych: „macica nawija się w czasie skurczu". W czasie skurczu przepływ krwi w tętniczkach jest zahamowany, a krew żylna z macicy zostaje przemieszczona do żył miednicznych. Po skurczu krew w tętniczkach znów doprowadza krew do mięśnia macicy i zaopatruje macicę i płód w substancje odżywcze. Nieprzerwany oddech matki podczas skurczu i natychmiastowy głęboki oddech po skurczu jest czynnikiem niezmiernie ważnym, zarówno dla prawidłowego przebiegu porodu, jak dla utrzymania życia płodu. W dalszym ciągu bardzo ważne jest prawidłowe ułożenie rodzącej. Ogólnie znana jest pozycja leżąca na plecach i pozycja leżąca na boku. W pozycji leżącej na plecach należy unikać lordozy końcowego odcinka kręgosłupa lędźwiowego, ponieważ inaczej efektywność skurczu macicy — zdolność przesuwania się ciała płodu — może zostać zahamowana. Przez ustawienie stóp tuż przy pośladkach lordoza się wyrównuje. Pozycja leżąca na boku jest korzystna wówczas, gdy nieprawidłowo wstawiająca się główka ma dokonać odpowiedniego zwrotu, jednak należy unikać takiego ułożenia (ucisk na brzuch), bowiem utrudnia ono oddychanie. W pozycji leżącej na plecach górna część tułowia nie powinna być zbyt wyprostowana, aby w czasie oddychania klatka piersiowa i krtań nie uległy zwężeniu. W końcu rozwierania ujście zewnętrzne jest zupełnie rozszerzone, jego ściany i tkanka łączna miednicy są przyciśnięte do kostnej ściany miednicy przez zstępującą i przodującą część płodu. W tym czasie też odpowiednio poszerza się górna jedna trzecia część pochwy i jako górny odcinek „rury mięśni owo-ścięgnowej ‘ ‘ jest odpowiednio przygotowana do „okresu wydalania" (II okres porodu). W II okresie porodu rodząca jest z reguły bardzo pobudzona przez współdziałanie w czasie skurczu porodowego, tak że występująca przerwa między skurczami staje się dla niej zbawienna i należy wykorzystać ją w celu głębokiego oddychania.

przodująca płodu przy przejściu z szyjki do pochwy natrafia tylko na nieznaczny opór. O wiele większy opór stawia dno miednicy, które na początku jest tylko wąską szczeliną. Przez nią musi przejść główka płodu swoim najmniejszym wymiarem poprzecznym (na kości ciemieniowej). W czasie przechodzenia przez otwór w mięśniach dna miednicy część przodująca płodu osiąga mięśnie i więzadła w obrębie wychodu miednicy, szczególnie mięśnie pochwy przebiegające okrężnie i mięśnie odbytu oraz rozcięgna i więzadła krocza. Krocze jest szczególnie bogato zaopatrzone w zakończenia czuciowe, tak że w czasie dalszego postępowania części przodującej i rozciągnięcia krocza mogą wystąpić silne bóle.

Aby uniknąć nadmiernego rozciągnięcia lub pęknięcia krocza, położnik lub położna ochrania je przez stosowanie jedną ręką przeciwucisku na krocze, a drugą ręką prowadzi część przodującą płodu w jej fizjologicznym ruchu odginania ku górze (ochrona krocza). Przejście główki przez dno miednicy nazywamy rodzeniem się. Należy wykonać odciążające nacięcie krocza (episiotomia), jeśli nadmierne rozciągnięcie miałoby doprowadzić nieuchronnie do pęknięcia tkanek w obrębie wychodu miednicy. W przypadku miernego stopnia napięcia wystarczające będzie nacięcie w linii środkowej (centralne), jednak przy silniejszym rozciągnięciu trzeba wykonać nacięcie boczne po prawej lub lewej stronie. Ranę należy zeszyć bezpośrednio po porodzie (szycie krocza). Równe powierzchnie rany po nacięciu umożliwiają bez trudności zbliżenie tkanek tak pod względem anatomicznym, jak i czynnościowym, podczas gdy rana na skutek rozerwania często utrudnia lub wręcz uniemożliwia prawidłowe zeszycie, co w konsekwencji po porodzie może doprowadzić do wystąpienia zaburzeń czynnościowych. Niekiedy można uniknąć nacięcia krocza poprzez znieczulenie (narkoza), które doprowadza do pełnego rozluźnienia. Znieczulenie dna miednicy przez ostrzyknięcie ner-vus pudendus (n. sromowego) 1% roztworem nowokainy może również wyłączyć zupełnie lub prawie zupełnie ból i napięcie mięśni. W tym przypadku matka może urodzić dziecko w nie zaburzonej świadomości.

Pępowinę podwiązujemy dwa razy niedaleko pępka, a następnie przecinamy między podwiązkami. Na tym kończy się okres życia płodowego w łonie matki i pierwszy krzyk (oddech) oznajmia samodzielne zaspokajanie głodu tlenowego przez noworodka.

Rycina 96 przedstawia różne ułożenie płodu w czasie porodu. Niekiedy staje się konieczne rozwiązanie za pomocą kleszczy położniczych lub za pomocą cięcia cesarskiego — potrzeba taka zachodzi w przypadku utrudnionego porodu i zagrożenia dla życia płodu lub matki.

Rozwiązanie za pomocą kleszczy położniczych oznacza w wysokim stopniu zagrożenie dolnego odcinka kanału rodnego, podczas gdy rozwiązanie cięciem cesarskim nie stwarza jakiegokolwiek niebezpieczeństwa dla tkanek dolnego odcinka kanału rodnego. Wymagać to będzie odpowiedniego uwzględnienia w gimnastyce okresu połogowego. Postępowanie po operacji cięcia cesarskiego jest takie samo, według niektórych autorów, jak po ginekologicznej operacji brzusznej.


Podobne prace

Do góry