Ocena brak

Ojcowie apostolscy

Autor /Godzimira Dodano /28.11.2012

Nazwa przyjęta na oznaczenie najstarszych niebiblijnych, ale ortodoksyjnych pism i pisarzy chrześcijańskich; powszechnie zaczęto jej używać za Janem Chrzcicielem Cotelierem, który j ą zastosował w opublikowanym w roku 1672 wydaniu tzw. Listu Barnaby (z pierwszego wieku), pism św. Klemensa Rzymskiego (zm. ok. 96), św. Ignacego Antiocheńskiego (ok. 35 - ok. 107), Pasterza Hermasa (II wiek) i listu św. Polikarpa ze Smymy (ok. 69 - ok. 155), a także jego Męczeństwa, najstarszego po-mnika literackiego tego gatunku.

W roku 1765 Andrea Gallandi dodał do tego zbioru List do Diogneta, apologię chrześcijaństwa, oraz fragmenty Papiasza z Hierapolis (ok. 60-130). Fi-loteusz Bryennios opu-blikował w roku 1883 tekst, który może być najstarszym w tej grupie, mianowicie anonimową Didache, czyli “Naukę”.

Pisma te rzucaj ą bezcenny snop światła na czas przejścia od Kościoła nowotestamental-nego do chrześcijaństwa poapostolskiego. Niektórzy nowocześni uczeni chcą wykluczyć z tej grupy tych autorów, którzy prawdopodobnie nie byli bezpośrednio związani z apostołami, albo tych, których sposób myślenia nie przylega ściśle do Nowego Testamentu.

Do Ojców apostolskich zaliczają oni tylko św. Klemensa Rzymskiego, św. Ignacego Antiocheńskiego, św. Polikarpa i Papiasza, a także św. Kwadrata (II wiek), który około roku 124 skierował do cesarza Hadriana najstarszą apologię wiary chrześcijańskiej.

Zob. apologeci, didache, ojcowie kościoła.

Podobne prace

Do góry