Ocena brak

Ohar

Autor /Benon Dodano /26.01.2012

Wygląd: Z sylwetki przypomina bardziej kaczkę niż gęś; obie ptci tak samo ubarwione, ale samiec ma latem czerwoną, guzowatą narośl u nasady dzioba. Długość ciała ok. 60 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 110 cm. Głos samca gwiżdżący, samicy kwaczący.  

Środowisko: Słonawe jeziora i wybrzeża móiz z wydmami lub naturalnymi norami nadającymi się do założenia gniazda. Poza okresem lęgowym w wielkich stadach na zalanych wodą słonych bagnach i na płyciznach morskich. Nad Morzem Północnym gnieździ się ok. 50 tys. par, z tego połowa na Wyspach Brytyjskich, nieliczne także w głębi lądu niedaleko wybrzeży. W Polsce lęgnie się bardzo nielicznie, głównie na wybrzeżu.

Najbardziej stałym miejscem lęgowym oharów w naszym kraju jest Półwysep Helski Są ptakami koczującymi i wędrownymi; zimują na wattach Morza Północnego i na wybrzeżach Atlantyku aż po Morze Śródziemne; nieliczne ptaki przelatują także nad Europą Środkową. W sierpniu i we wrześniu większość dorosłych ptaków znad Morza Północnego zbiera się na wielkich ławicach piaskowych u ujść rzek Laby i Wezery. Raki przechodzą tu całkowite pierzenie (tracą też wszystkie lotki) i są przez ok. 25 dni niezdolne do lotu.

Lęgi: Pary ptaków z jednej okolicy odbywają gody wspólnie, na wyżej położonym miejscu. Polegają one na wielkiej, okrężnej bieganinie, podskokach na obu nogach, różnego rodzaju wyginaniu szyi i kiwaniu dziobem. Młode ptaki łączą się w pary w marcu swego pierwszego roku życia i przez rok pozostają razem jako narzeczeni, zanim po raz pierwszy zbudują gniazdo. Małżeństwa są zawierane na całe życie. Do parzenia dochodzi w wodzie: samiec siada na grzbiet samicy i dziobem trzyma się piór na jej szyi, Ohary są dziuplakami, chętnie zasiedlają nory królicze, nierzadko razem z królikami; obserwowano także lęgi w norach zamieszkanych przez lisy.

Zakładają też gniazda w szopach, pod deskami, w ostateczności także w gęstych zaroślach. Samiec i samica co roku wyszukują nowe miejsce na gniazdo w czasie długich, pieszych marszów. Wysiaduje tylko samica robiąc mniej więcej co 3 godziny przerwy tym krótsze, im bliżej wylęgu piskląt. Gąsior odprowadza samicę po przerwie do gniazda, a następnie oddala się, być może dla odwrócenia uwagi ewentualnych wrogów. Samica składa codziennie 1 jajo, dopóki w gnieździe nie znajdzie się 8-13 jaj. Wysiadywanie zaczyna się po zniesieniu ostatniego jaja, zwykle od połowy do końca maja, i trwa ok. 30 dni.

Gąsięta już w kilka godzin po wykluciu się są bardzo ruchliwe, potrafią skakać i wspinać się. Pozostają w norze, dopóki wszystkie nie wyschną. Wczesnym rankiem opuszczają gniazdo na zawsze i idą za rodzicami do wody. Są od razu bardzo samodzielne i w razie konieczności już po tygodniu potrafią przeżyć i dorosnąć bez opieki rodziców. Początkowo rodzice opiekują się swoimi dziećmi, po 2 tygodniach młode sąsiednich par łączą się w „przedszkola"; często opiekują się nimi pary, które straciły własne dzieci. Wkrótce potem rodzice opuszczają swoje już samodzielne dzieci i wędrują do tradycyjnych miejsc pierzenia. Młode pozostają w miejscu urodzenia do jesieni i bezpośrednio stąd odlatują na tereny zimowania. W pierwszym roku mają niepozorne upierzenie: brązowawoszary wierzch i biały spód. Po okresie pierzenia wydają się bardziej pstrokate.

Pożywienie: Przeważnie pokarm zwierzęcy: małe ślimaki, małże i robaki łowione w płytkiej wodzie na mieliznach i piaszczystych plażach. Młode chwytają także różne szarańczaki. Dodatkowo jedzą wodorosty i pędy roślin rosnące na słonych bagnach. Ohary są w Niemczech ptakami łownymi, ale myśliwi na szczęście niechętnie na nie polują, ponieważ ich mięso ma smak tranu.

Podobne prace

Do góry