Ocena brak

Ogorzałka

Autor /Benon Dodano /26.01.2012

Wygląd: Długość ciała ok. 48 cm. Kaczora w szacie godowej łatwo rozpoznać po czarnej głowie z zielonkawym połyskiem, jasnoszarym grzbiecie z poprzecznymi, ciemniejszymi falami oraz białych bokach ciała. W szacie spoczynkowej obie płci oraz młode ptaki trudno odróżnić z daleka od czernic. Z bliska pewną wskazówką może być - przynajmniej zaznaczony - czub z piór na karku we wszystkich szatach dorosłych czernic.

Jasna plama wokół uszu u samicy zimą jest niewyraźna lub wyblakła, także biały pierścień wokół dzioba nie stanowi dobrej cechy rozpoznawczej, ponieważ może tyć słabo zaznaczony, podobnie jak u niektórych czernic. Pewnym znakiem, ale możliwym do zaobserwowania jedynie z bliska, jest forma dzioba: dziób ogorzałki w najszerszym miejscu jest prawie 40% szerszy od zwężenia przed nasadą dzioba, u czernicy natomiast najwyżej o 20%. Nierzadko lecą w długich, ale luźnych łańuchach, lot z szumem skrzydeł, chętnie wtedy wydają głos „karr-karr". W okresie toków kaczory gruchają i gwiżdżą. W zachowaniu bardzo podobne do czernicy; oba gatunki często tworzą mieszane stadka.

Środowisko: Ogorzałka jest ptakiem północy. Gnieździ się na większych jeziorach torfowiskowych i tundrowych, najchętniej w pobliżu kolonii mew i rybitw. Na północy dochodzi aż do granicy tundry krzewinkowej; na Islandii jest najpopularniejszą kaczką. Ich liczbę w Finlandii szacuje się na 1000 par lęgowych, dużo więcej gnieździ się w północnej Rosji. W Polsce lęgnie się zniezwykle rzadko. Wędrowna; pojawia się w stadach w końcu października i na początku listopada na środkowoeuropejskich wybrzeżach Morza Północnego i Bałtyku; pozostaje tam aż do marca.

Największe stada zatrzymują się w osłoniętych zatokach, na wattach Morza Północnego i w ujściach rzek, zawsze w pobliżu wybrzeży morskich. Często zimują na niemieckich jeziorach na północy, a niektóre wędrują z biegiem rzek aż do wielkich jezior na przedgórzu Alp, a nawet do Morza Śródziemnego. Populacje syberyjskie wędrują przede wszystkim nad Morze Czarne i Kaspijskie, część także nad Morze Śródziemne. Najchętniej przebywają na wodzie głębokości 3-4 m, gdzie na dnie żyje dużo małży.  

Lęgi: Nie różnią się w zasadzie od lęgów czernicy. Raki docierają od połowy kwietnia do połowy maja do miejsc lęgowych, zwykle już połączone w pary. Gniazda zakładają najchętniej na wysepkach, prawie zawsze tuż przy wodzie, tak że mogą do niego dopłynąć, a tam, gdzie na to pozwala głębokość wody, docierać do gniazda nurkowaniem. Często wiele gniazd leży blisko siebie tworząc małe, luźne kolonie. Gniazda czasami są bardzo dobrze ukryte, a czasami zupełnie na widoku, W podmokłych miejscach jest to stosik ułożony z kawałków roślin, w suchych bywa to tylko dołek, ale zawsze obficie wysłany piórkami puchu.

Często ogorzałki i czernice znoszą wzajemnie jaja do swoich gniazd. Początek lęgów - koniec maja lub początek czerwca, czas wysiadywania 24-26 dni. Ponieważ kaczka zaczyna wysiadywać pod koniec składania jaj, wszystkie pisklęta wykluwają się w ciągu 24 godzin, zwykle w końcu czerwca lub na początku lipca. Młode nie muszą nic jeść pierwszego dnia, podobnie jak i inne ptaki, ponieważ spożywają jeszcze resztki żółtka. Gdy zacznają odczuwać głód, łapią owady i ich larwy na powierzchni wody.

Pożywienie: Żerują przeważnie nurkując, rzadko głębiej niż na ok. 4 m. Pokarm stanowią przede wszystkim małże i ślimaki morskie. Oprócz tego żywią się skorupiakami, owadami wodnymi i roślinami. W rosyjskiej części Bałtyku ogorzałki są chwytane od lat w celach konsumpcyjnych. W tym celu tuż pod powierzchnią wody rozciąga się wielkie sieci: wypływające po nurkowaniu ptaki zaplątują się w nie i duszą.

Podobne prace

Do góry