Ocena brak

Ogólne zasady zarządzania ryzykiem bankowym.

Autor /Lily Dodano /07.04.2011

 

Kluczem do zarządzania ryzykiem jest uświadomienie sobie występowania ryzyka, poznanie jego typów, oraz ustalenie zależności pomiędzy wymienionymi typami ryzyka (ponieważ grupy ryzyka nie wykluczają się wzajemnie i zazwyczaj występują łącznie ).

 

W zarządzaniu ryzykiem można wyróżnić cztery następujące etapy:

  • Określenie, jakimi rodzajami ryzyka zagrożony jest bank

  • Pomiar ryzyka za pomocą określonych metod, które są zróżnicowane w zależności od tego, czy jest to ryzyko związane z pozycjami o stałej stopie procentowej, czy z pozycjami o zmiennej stopie procentowej

  • Określenie wielkości ryzyka

  • Podejmowanie odpowiednich przedsięwzięć mających na celu ograniczenie ryzyka.

 

Wyeliminowanie w całości ryzyka nie jest możliwe, ani nawet wskazane, bo pomimo, że ryzyko oznacza możliwość poniesienia straty, jest też generatorem zysku. Im bardziej dana inwestycja jest ryzykowna, tym większy przynosi dochód, jako rekompensatę poniesionego ryzyka. W życiu gospodarczym dąży się do ograniczenia ryzyka, poprzez zarządzanie nim.

Zarządzanie oznacza identyfikację, mierzenie i monitorowanie ryzyka w celu jego maxymalnego ograniczenia.

Identyfikacja ryzyka to jego rozpoznanie w danym momencie, określenie w jakim stopniu wpływa na bank oraz zawierane przez bank transakcje teraz i w przyszłości. Dalszym punktem analizy jest kwantyfikacja ryzyka, za pomocą różnych metod:

  • Modele ekonometryczne

  • Controlling

  • Metoda punktowa

  • Analiza dyskryminacyjna

  • Metoda luki

  • Metoda okresowości

  • Analiza elastyczności

Ryzyko banku nie jest jednak prostą sumą poszczególnych ryzyk, wynikających z pojedynczych transakcji.

Bank może próbować eliminacji ryzyka poprzez redukcję ryzyka, czyli wykorzystanie miar i analiz do policzenia częstotliwości występowania szkody. Jest to fizyczne sterowanie ryzykiem, obejmujące operacje stosowane w celu redukcji ilości i wielkości strat.

Innymi metodami sterowania ryzykiem są : zatrzymanie ryzyka, oraz transfer ryzyka. Zatrzymanie ryzyka oznacza pokrywanie strat powstałych w czasie działalności banku przez ten bank, poprzez pokrycie strat z zysku netto, sprzedaż aktywów w celu zastąpienia straconych, tworzenie specjalnej rezerwy na nieprzewidziane wypadki, dążenie do osiągnięcia równowagi między przychodami a rozchodami w danej walucie w tym samym okresie oraz wyrównującą straty dywersyfikację ryzyka. Zatrzymanie ryzyka jest popularne w dużych bankach, które mają możliwości samodzielnego pokrycia strat.

Odpowiedzialność za powstałą stratę może bank przesunąć również na inny bank lub instytucję ubezpieczeniową. Taki transfer może przyjąć dwie formy:

  • Transfer działalności kreującej potencjalne straty, na przykład poprzez wynajęcie innego banku do wykonania danej umowy

  • Transfer odpowiedzialności za pokrycie strat, poprzez ubezpieczenie, odpowiednią klauzulę w umowie, gwarancje bankowe, poręczenie lub operacje hedgingowe.

 

Istotnym elementem zarządzania ryzykiem jest ustalenie odpowiednich limitów, które wyrażają maxymalne dopuszczalne ryzyko dla danego banku w zależności od jego pozycji finansowej, wielkości kapitału, wyniku finansowego, posiadanych rezerw. Limity mogą mieć charakter strukturalny i operacyjny. Limity strukturalne zapewniają odpowiednią relację między wielkością kapitału a wielkością aktywów (współczynnik wypłacalności). Limity operacyjne są określone na dane operacje i instrumenty, mogą być kwotowe lub procentowe.

Podobne prace

Do góry