Ocena brak

Ogólna charakterystyka urlopu wypoczynkowego w europejskim prawie pracy

Autor /Achacy Dodano /06.12.2011

Na podstawie punktu 8 Powszechnej Karty Podstawowych Praw Pracowniczych zamieszczono zalecenie, że każdemu pracownikowi pracującemu w krajach Wspólnoty Europejskiej przysługuje coroczny płatny urlop wypoczynkowy. Długość okresu wypoczynku powinna być stopniowo ujednolicania zgodnie z istniejącymi krajowymi praktykami. Powoływana regulacja została podjęta w Strasburgu 9 grudnia 1989 roku, natomiast późniejszym aktem zawierającym tą problematykę była dyrektywa 93/104/WE z 23 listopada 1993 r.

Regulacje w niej zawarte zwłaszcza art. 7 ust. 1 zobowiązuje każde państwo członkowskie do tego aby zapewniało niezbędne środki, by każdemu pracownikowi został przyznany corocznie płatny urlop w wymiarze co najmniej 4 tygodni. Okres ten musi być przyznany zgodnie z warunkami uprawniającymi i przyznającymi pracownikowi taki urlop. Jednakże wspomniana dyrektywa nie wskazuje jakie to warunki wpływają na to, że pracownik staje się uprawniony do urlopu, kwestie tą pozostawia ustawodawstwu krajowemu. Ważnym elementem odnoszącym się do urlopu zawarta jest w ustępie 2 art. 7 jest to przepis zakazujący zastąpienia urlopu żadnym ekwiwalentem pieniężnym.

Można zatem dodać tutaj art. 152 § 2 Kodeksu Pracy, który dodaje do powyższej regulacji zakaz wyzbycia się przez pracownika prawa do urlopu. Można powiedzieć, że istnieje tu zablokowanie zarówno od strony pracodawcy jak i pracownika drogi do zastąpienia urlopu – innym świadczeniem. Istnieje jeden tylko wyjątek kiedy taka sytuacja będzie miała miejsce zostało to zapisane w dyrektywie, otóż jeżeli stosunek pracy został rozwiązany, a pracownik nie odebrał dni wolnych wówczas można te dni zastąpić ekwiwalentem pieniężnym.

Dyrektywa o której tutaj mowa została znowelizowana dnia 22 czerwca 2000 r., dyrektywą 2000/34/WE Dz. U. L195 str. 41, jednakże powoływany art. 7 nie uległ zmianom.

Podobne prace

Do góry