Ocena brak

Ogólna charakterystyka czasu pracy w europejskim prawie pracy

Autor /Achacy Dodano /06.12.2011

Europejskie regulacje określające problematykę prawa pracy, mają na celu poprawę środowiska pracy, zapewnienie wyższego poziomu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników. Zaznacza się jednocześnie, że uchwalając postanowienia prawne, będzie brana pod uwagę sytuacja ekonomiczna małych i średnich przedsiębiorstw (art. 118a Traktatu). Dyrektywa Rady nr 93/104/WE z dnia 23 listopada 1993 r., dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy, określa pewne ramy doktrynalne jakie powinny znaleźć się w ustawodawstwie krajowym.

W myśl art. 2 ust 1 niniejszej dyrektywy – czas pracy, oznacza okres, podczas którego pracownik pracuje, jest do dyspozycji pracodawcy i wypełnia swe czynności lub obowiązki, zgodnie z przepisami krajowymi lub praktyką krajową. Przeciętny czas pracy, o którym tu mowa, jest określony w art. 6 ust. 2 i oznaczony jest w wielkości nie większym niż 48 godzin w ciągu tygodnia (7 dni), do okresu tego wlicza się godziny nadliczbowe. Trzeba tu zaznaczyć, że przyjmuje się iż niedziela jest dniem wolnym od pracy, chyba że postanowienia układu zbiorowego układu pracy lub inne regulacje np. ustawowe – prawa krajowego, stanowią inaczej.

W każdym razie jest wymóg aby w ciągu tego 7 dniowego okresu pracy był 24 godzinny okres nieprzerwanego odpoczynku od pracy. Jeżeli chodzi o odpoczynek w czasie pracy, wspomnieć należy że dziennie każdemu pracownikowi przysługuje 11 godzin nieprzerwanego odpoczynku, a w razie gdy długość czasu dziennego pracy wynosi powyżej 6 godzin pracownikowi powinna przysługiwać przerwa na odpoczynek. Każdemu pracownikowi, pracującemu w jednym z krajów członkowskich przysługuje w ciągu roku urlop w wymiarze co najmniej czterech tygodni (por. art. 7 ust. 1 dyrektywy). Postanowienia Rady w niniejszej dyrektywie określają również dobowy czas pracy w zmianie nocnej, który nie powinien przekraczać 8 godzin dziennie.

W związku z powyższymi uregulowaniami oraz art. 9 Konstytucji RP – postulującego przestrzeganie przez Polskę wiążącego ją prawa międzynarodowego, regulacje Kodeksu Pracy są nieustannie dostosowywane do postanowień europejskiego prawa pracy. Dyrektywa omawiana powyżej zawiera klauzulę, mówiącą że jeżeli postanowienia krajowe są korzystniejsze niż te podstawowe ramy, pierwszeństwo mają regulacje bardziej korzystne dla pracownika.

Podobne prace

Do góry