Ocena brak

Ogólna budowa zębów

Autor /sara Dodano /06.01.2012

Ząb wystaje ponad dziąsła tylko górnym, najgrubszym swym odcinkiem zwanym koroną zęba (corona dentis). Koronę pokrywa najtwardszy składnik zęba, tzw. szkliwo (substantia adamantina); dzięki szkliwu korona zęba ma barwę białą. Najdłuższa część każdego zęba kryje się w zębodole. Tę część nazywamy korzeniem zęba (radix dentis), a koniec korzenia wierzchołkiem albo szczytem korzenia (apex radicis dentis). Korzeń zęba jest pojedynczy (zęby jednokorzeniowe) albo też ma dwa lub trzy odgałęzienia (zęby dwu i trój korzeniowe). Na przejściu korony yt korzeń znajdujemy nieznaczne zwężenie zwane szyjką zęba (collum deńtis)' Szyjka wystaje ponad zębodół i jest objęta przez dziąsło. Tak korzeń, jak i szyjkę pokrywa cienka warstwa istoty zwanej kostniwem, czyli cementem (substantia ossea s. cementum) o zabarwieniu żółtawym i budowie podobnej do budowy tkanki kostnej. Podstawę dla szkliwa i kostniwa stanowi jednolita gruba warstwa istoty twardej będącej odmianą tkanki kostnej. Stanowi ona największą część składową zęba, nadaje mu kształt i nosi nazwę zębiny (substantia eburnea).

Wewnątrz zęba znajduje się jama, większa w obrębie korony i górnej części korzenia, zwężająca się stopniowo w cienki kanał w kierunku do wierzchołka korzenia. Jamę tę nazywamy komorą zęba lub komorą miazgi (camrn dentis s. cavum pulpae) a zwężoną jej część w obrębie korzenia—kanałem korzenia (canalis radicis dentis) albo przewodem korzeniowym; jeżeli występuje kilka korzeni, to w każdym z nich istnieje osobny kanał. Kanał korzenia otwiera się na wierzchołku każdego korzenia malutkim otworem zwanym otworem szczytowym (foramen apicis dentis). Kształt i liczba przewodów korzeniowych zarówno w zębach jednokorzeniowych, jak i przede wszystkim w korzeniach zęba wielokorze-niowego nie jest stała i regularna. Szerokie korzenie mogą zawierać dwa przewody. Kanały tych samych korzeni mogą łączyć się z sobą na różnej wysokości. W bliskości wierzchołka kanały mogą się rozszczepiać na dwa lub więcej kanalików, które otwierają się samodzielnie. Całą jamę zęba wypełnia wiotka tkanka łączna silnie unaczyniona (tętnice, żyły, naczynia chłonne) i unerwiona zwana miazgą zęba (pulpa dentis; pulpa = mięso). Przez otwór szczytowy w obręb miazgi zęba wchodzą naczynia i nerwy z zębodołu. Korzeń umocowany jest w zębodole łącznotkankową błoną, która go obejmuje, tzw. ozębną (periodontium) albo też o kostną zębodołową (periosteum abeolare).

Podobne prace

Do góry