Ocena brak

ODRODZENIE DUCHOWE - Msza i komunia

Autor /BolekII Dodano /30.04.2013

Msza była w życiu Kościoła zawsze Najświętszym Sakramentem ale od Tridentium (przeciw protestantom)dostrzegano w niej przede wszystkim Ofiarę Chrystusa. Niewątpliwie to doprowadziło do podkreślania,że katolickie świątynie zachowują swą wagę, nawet gdy lud w nich się nie gromadzi, gdyż nie onjest ożywiającym je czynnikiem, ale zamieszkująca tam Świętość i Ofiara składana przez kapłanów Znamiennestało się, że we wstępie do Cantate H. Bonego (Moguncja, 1847) nazwano lud gminem milczącosię modlącym. Świadomość zagrożoną dla Kościoła sprawiła, że po mszy świętej dodawano zrozumiałdla ludu maryjne modlitwy z prośbą do św. Michała Archanioła o opiekę.

Istniejący od tysiąclecia mur między celebransem a ludem został umocniony zakazem tłumaczenia tekstówmszalnych, co ponowił Pius IX w 1857 roku. Milcząco go zaniechano, gdy Leon XIII pominął tozarządzenie w nowych przepisach o księgach zakazanych, ale nie wprowadzano żadnych tłumaczeń kanonui słów konsekracji. Korzystając z tego milczenia i według założeń liturgicznej odnowy, Dom Gérardvan Caloen z opactwa Maredsous w Belgii wydał Missel des fidèles (1878), używany następnie w wielu krajach, aż do Soboru Watykańskiego II. W Niemczech uczynił to samo (1884) beuroński zakonnik AnselSchott. Nie umieszczano jednak tekstów mszalnych w książeczkach do nabożeństwa.

Pius X w swoich reformach liturgicznych nie ograniczał się do przepisów rubrycystycznych, ale duchowieństwui wiernym starał się przybliżyć liturgię jako przeżywanie tajemnicy Chrystusowego Odkupieniaw cyklu rocznym, zwłaszcza w tym celu, by wierni mogli w niej aktywnie uczestniczyć. W tym też celubelgijski benedyktyn, Lambert Beauduin, organizował tygodnie liturgiczne oraz wydawał broszury i czasopisma Questiones liturgicae.

Temu zrozumieniu i takiemu praktykowaniu liturgii miała służyć reforma mszału. O ile jednak PiusowiX udało się przed śmiercią ukończyć zasadnicze zmiany w brewiarzu, to mszał ich nie doczekał. Dokonanotylko pewnych poprawek i uzupełnień. Papież zdołał natomiast przybliżyć ludowi komunię świętą.

Problem komunii istniał od dawna. Kongregacja soboru musiała (1851) korygować postanowienie synoduprowincjalnego z Rouen (1851), które dzieci przed 13 rokiem życia nie pozwalało dopuszczać do komuniiświętej. Praktykę opóźniania komunii potępił też list kardynała Antonellego do biskupów francuskich.

We Francji ksiądz Ségur stał się heroldem częstej komunii świętej, zalecając w książce La très saintecommunion (1860) przyjmowanie jej co tydzień, a nawet co drugi dzień lub też codziennie. Wbrew oporowistarszych duchownych, książeczka stała się bardzo poczytną, była tłumaczona na inne języki i zyskałapochwałę papieża. Zachętę do częstszego przyjmowania komunii świętej stosowano licznie weWłoszech, a Jan Bosko wypowiadał się za tym i za wczesną komunią dzieci.

Wokół częstej komunii świętej trwały spory. Nie ustały, choć Leon XIII w encyklice Mirae caritatis(1902) zachęcał do niej i protestował przeciw pozornym powodom do wstrzymywania się od takiej praktyki.

Pius X, który podziwiał Jana Bosko, od razu jako papież zajął się tą sprawą. Sam wypowiadał się wielokrotnie,a Kongregacja soborowa ogłosiła (20.12.1805) dekret O codziennym przyjmowaniu komuniiświętej, wskazując na dwa jedynie warunki: stan łaski i dobrą intencję. Zachęcano w nim wiernych, by dokomunii przystępowali bardzo często, a nawet codziennie. Dalsze pisma papieskie wyjaśniały pewneszczegółowe problemy, jak stwierdzenie, że pod określeniem wszyscy wierni rozumie się też dzieci, któreprzystąpiły do I komunii świętej.

Pierwsza komunia święta budziła nadal dyskusje co do wieku dzieci, które dopuszczano do jej przyjęcia.Po licznych konsultacjach, Kongregacja sakramentów ogłosiła (8.10.1910) dekret Quam singulari,naświetlając sprawę historycznie, dogmatycznie i pastoralne. Postanowiono w nim, że dzieci mogą byćdopuszczone do I komunii świętej, jeżeli u nich stwierdzi się rozróżnienie między chlebem eucharystycznyma chlebem zwykłym, nie trzeba więc czekać do ich 10, 12 czy 14 roku życia, jak dotychczas praktykowano.

Oba dekrety, ucinające dyskusję, nie obalały od razu starych nawyków. Utworzyli więc w Rzymie (1905)ojcowie od Najświętszego Sakramentu (eucharystianie) ligę kapłanów do propagowania częstej komuniiświętej. Po sześciu latach liczyła 50 tysięcy kapłanów. W Rzymie też powstało Pobożne stowarzyszeniedla komunii świętej dzieci. W Belgii jezuita Giuglio Lintelo, zakładając Ligę Najświętszego Serca PanaJezusa, zobowiązał członków do regularnego przyjmowania komunii. Papież zalecał urządzać triduaeucharystyczne, by wiernych zapoznać z nowymi zasadami i przepisami. Rozwinęły się bardzo kongresyeucharystyczne.

Lintelo, przemawiając na kongresie madryckim (1911) o częstej i wczesnej komunii świętej, przedstawiłideę krucjaty dzieci, którą przyjęto na kongresie w Lourdes (1914). Krucjata Eucharystyczna Dziecizostała w ciągu dwóch lat wprowadzona w 54 krajach.

Podobne prace

Do góry