Ocena brak

Odnowienie celebracji Eucharystycznej - Problem ofiarnego charakteru Mszy św.

Autor /Mietek Dodano /25.04.2011

Idzie o słowa wypowiedziane nad kielichem w ujęciu Markowo – Mateuszowym (Łukasz i Paweł mówią „za was”), Marek pisze: To jest moja krew Przymierza, która za wielu będzie wylana. (Mk14,24) ... która za wielu będzie wylana na odpuszczenie grzechów – pisze Mateusz (Mt 26,28). Co znaczy wypowiedź, że Jezus umiera za wielu? Dla odpowiedzi na to pytanie czymś zasadniczo istotnym jest językowa specyfika semityzmu. Hebrajski i aramejski nie posiadają żadnego słowa na określenie „wszyscy”, dlatego też używa się pojęcia „wielu” także na określenie „wielki tłum” i „wszyscy”.

Można zatem pojęcia „wielu” używać do mniejszości w sensie wyłącznym, ale pisma judeogreckie w nawiązaniu do semickiego odczucia językowego używają pojęcia „wielu” (polloi) w sensie wyłącznym. Klasyczny przykład jeżeli bowiem przestępstwo jednego sprowadziło na wielu śmierć, to o ileż obficiej spłynęła na wielu łaska i dar Boży, łaskawie udzielony przez jednego Człowieka, Jezusa Chrystusa. (Rz 5,15) Sens i kontekst pawłowej argumentacji stwierdzają jasno: Wszyscy (=wielu) ludzie pochodzący od Adama popadli w śmierć i aby wykluczyć wszelką wątpliwość pisze sam Paweł kilka wierszy dalej A zatem jak przestępstwo jednego sprowadziło na wszystkich wyrok potępiający, tak czyn sprawiedliwy Jednego sprowadza na wszystkich ludzi usprawiedliwienie dające życie.

(Rz 5,18) I zaraz ta sama myśl raz jeszcze sformułowana tym razem ponownie z określeniem „wielu” Albowiem jak przez nieposłuszeństwo jednego człowieka wielu stało się grzesznikami, tak przez posłuszeństwo Jednego wielu stanie się sprawiedliwymi

(Rz 5,19) Podobnie: Rz 5,12; 1Kor 15,22)

Paweł stosuje zatem językowo w tym miejscu „wielu” (polloi) w sensie „wszyscy” (pantes). Treściowo chce jednocześnie stwierdzić, że Jeden Chrystus umarł za wszystkich (2Kor 5,14) i że Bóg przez Niego pojednał świat ze sobą. (2Kor 5,19)

Podobnie stwierdza się także u Jana „Podobnie chlebem jest... „ J 6, 51 (chyba 51). Szczegółowe badania językowe i treściowe wszystkich odnośnych miejsc nowotestamentalnych prowadzą zatem do wniosku, że zgodnie z semickim wyczuciem językowym NT rozumiał polloi w wypowiedziach o pokutynych wypowiedziach Jezusa w jak najszerszym sensie: „Chrystus umarł za wszystkich, za pojednanie świata.” Szczególny powód, dla którego Marek i w nawiązaniu do niego Mateusz w opisie ustanowienia Eucharystii używają hebraizmu „za wielu” w sensie „ogółu”.

Trzeba widzieć w fakcie, że bardzo ściśle opierają się na hebrajskim tekście Iż, gdzie mówi o cierpiącym słudze siebie na śmierć ofiarował... on poniósł grzechy wielu i oręduje za przestępcami Iż 53,20. Można by spierać się o to, czy powinno się zachować ze względu na liturgiczny pietyzm stare użycie wyrażenia (za wielu) czy dla treściowego uściślenia przetłumaczyć je na nowo „za wszystkich” (podobnie jak we włoskim i angielskim tłumaczeniu Mszału Rzymskiego).

Ale absurdem jest, aby mówić tu o sfałszowaniu tekstu, które nawet miałoby niszczyć integralność forma sacramenti, a zatem formułę sakramentalną i jej ważność. Przeciwnie miałoby miejsce zakwestionowanie jednoznacznego biblijnego stwierdzenia o uniwersalizmie zbawczej ofert Bożej w Jezusie Chrystusie, gdyby chciano rozumieć tu „wielu” w ograniczającym lub wykluczającym sensie. Rozumienie wielu w sensie „wszyscy” jest tu nie tylko możliwe językowo, ale i teologicznie pożądane.

Podobne prace

Do góry