Ocena brak

Odnowa Trydencka we Francji

Autor /Chrystiano Dodano /24.04.2013

Wojny hugenockie i tradycja sankcji pragmatycznej nie sprzyjały realizacji uchwał trydenckich we Francji.Wprawdzie kardynał Charles de Guise, gdy przybył z Trydentu do swojej archidiecezji w Reims, zarazw 1564 roku odbył synod prowincjamy, bardziej jednak jako gest niż jako środek realizacji Tridentinum.Kardynał nie był człowiekiem reformy, sam kumulował kilka biskupstw i opactw. Szczerzej dosprawy reformy ustosunkował się arcybiskup z Aix, wpatrzony w przykład osobiście mu znanego KarolaBoromeusza. Na zgromadzeniu kleru w Melun (1579) starał się ustalić kierunki odnowy Kościoła weFrancji, lecz po jego śmierci upadło nawet seminarium duchowne, które założył w Aix. Sytuację Kościołafrancuskiego utrudniał fakt, że w 1579 roku wakowała jedna trzecia biskupstw, a dwadzieścia osiemznajdowało się w administracji ludzi świeckich.

Przeciw uchwałom trydenckim największą opozycję tworzyli juryści, zwłaszcza w parlamentach, którerejestrowały każdy akt prawny. Pod ich wpływem stany generalne opowiedziały się jeszcze w 1614 rokuprzeciw dekretom trydenckim. Impas przełamała działalność biskupa z Clermont, potem z Senlis, Franciszkade La Rochefoucauld (zm. 1645), który jako papieski komisarz dokonał w kraju także reformyzakonów. Na zjeździe w Paryżu (1615) przedstawiciele duchowieństwa francuskiego (3 kardynałów, 47biskupów i 30 delegatów kleru) zobowiązali się pod przysięgą wypełnić uchwały trydenckie. Pomocą bylijezuici, którzy prowadzili 36 kolegiów. Długo wszakże pozostał do rozwiązania problem kształcenia iwychowania kleru, aż nie wypracowano w następnym okresie kilku modeli seminariów duchownych.

Rozwój Kościoła francuskiego w XVII wieku był ułatwiony jego lepszą sytuacją materialną, dostrzegalnąod panowania Henryka IV. Nadal jednak nominacje biskupie należały do króla. Wprawdzie przygotowywałaje Conseil de Conscience, do której należeli przykładni ludzie, jak Wincenty a Paulo, lecz jej niezawsze udało się uchronić Kościół od skandalicznych nominacji, przeprowadzonych przez króla, jak naprzykład nominacja biskupa z Mans, Beaumanoirs de Lavardin (1648).

Podobne prace

Do góry