Ocena brak

Oddzielająca jałowa martwica kostno-chrzęst-na (łac. osteochondrosis dissecans)

Autor /kulka Dodano /20.12.2013

U dzieci występuje stosunkowo rzadko. Etiologia zmiany jest nadal przedmiotem dyskusji, aczkolwiek ostatnio podważa się teorię zmian pourazowych, ponieważ stwierdza się ją bardzo często bez związku z aktywnością fizyczną. Schorzenie występuje częściej u chłopców i w drugim dziesięcioleciu życia. Rozpoznanie jałowej martwicy kostno-chrzęstnej oparte jest na dolegliwościach bólowych stawu kolanowego i widocznym kraterowym ubytku w nasadzie wypełnionym fragmentem chrzęstno-kostnym. Objawy kliniczne zależą od stadium choroby i mogą być ograniczone jedynie do bólu i miernego obrzęku. Do zablokowania stawu dochodzi po oderwaniu się fragmentu chrzęstno-kostnego. Dla potwierdzenia klasycznego uszkodzenia pomocny jest test Wilsona,polegający na niewielkim zgięciu stawu i wymuszeniu rotacji wewnętrznej goleni. Ból spowodowany jest wówczas przez nacisk więzadła krzyżowego przedniego na uszkodzone miejsce. Schorzenie występuje częściej u chłopców, a zmiana lokalizuje się najczęściej w części bocznej kłykcia przyśrodkowego. Jednak może ona występować także w innym miejscu, dlatego należy wykonywać radiogramy obu stawów kolanowych w dwóch rzutach oraz zdjęcie osiowe rzepek. Przydatny jest również radiogram w rzucie a-p tzw. tunelowym (staw kolanowy w częściowym zgięciu). Niezwykle pomocne jest badanie przy użyciu rezonansu magnetycznego, które nie tylko pozwala uwidocznić oddzielony fragment chrzęstny, ale również, na podstawie obecności płynu pomiędzy fragmentem a nasadą, określać stopień jego oddzielenia. Dzieci i osoby dorastające z typowym przebiegiem i lokalizacją nie wymagają leczenia, jedynie zwolnienia z nadmiernej aktywności fizycznej. Niekiedy wchodzi w grę krótkotrwałe unieruchomienie kończyny. Jedynie oderwany fragment kostny jest wskazaniem do artroskopowego usunięcia lub rzadziej przytwierdzenia. Niewskazane jest nawiercanie chrząstki przez artroskop w przypadkach, gdy wydzielony fragment nie oderwał się od podłoża, albowiem objawy kliniczne i radiologiczne w naturalnym przebiegu choroby trwają średnio 9 miesięcy. W historii naturalnej schorzenia nie obserwuje się postępu niekorzystnych zmian w obrębie stawu kolanowego wraz z wiekiem. W rozpoznaniu różnicowym należy uwzględnić nieprawidłowości kostnienia w obrębie nasad. Zmianom tym nie towarzyszą dolegliwości bólowe, a występują one z reguły u dzieci młodszych (7.-9. rok życia), w obu stawach kolanowych i w nieco odmiennej lokalizacji. Ponadto na radiogramach widoczne są pola zmniejszonej gęstości tkanki kostnej.

Podobne prace

Do góry