Ocena brak

"Oda do młodości" - streszczenie

Autor /jopek Dodano /08.03.2011

"Oda do młodości" to utwór napisany w Kownie w 1820 roku. Stanowi dowód ścierania się klasycznych reguł z nowymi, romantycznymi tendencjami. Wyraża ona dążenie do powszechnego szczęścia, przekonanie o konieczności likwidacji zła w samym zarodku, wezwanie do walki o postęp i dobro ludzkości, do przebudowy świata.

Kompozycja utworu została oparta na kontraście między zmaterializowanym światem samolubów, a młodymi, którzy kierują się szlachetnymi ideałami. Motywem konstrukcyjnym jest motyw lotu. Z lotu ptaka można obejrzeć martwy świat, dzięki skrzydłom ulecieć w "rajską dziedzinę ułudy". W dole można zobaczyć "płaza w skorupie", czyli egoistyczny świat samolubów.

W dalszej części wiersza motyw lotu zostaje zastąpiony obrazem walki, w której żadna ofiara nie idzie na marne, staje się bowiem kolejnym szczeblem w drodze do postępu i wspólnego szczęścia. "I ten szczęśliwy, kto padł wśród zawodu. Jeżeli poległym ciałem Dał innym szczebel do sławy grodu". W ostatniej części utworu odnajdujemy obraz nowego świata, wyłaniającego się z zamętu ducha. "Oda" łączy w sobie w sposób harmonijny elementy klasyczne z romantycznymi. Echa oświeceniowych haseł to pogarda dla wszelkiej ciemnoty i zacofania, optymistyczna wiara w postęp, kult dla przyjaźni i wspólnego działania, idee równości i braterstwa wyrażone w hasłach: "Razem, młodzi przyjaciele!...

W szczęściu wszystkiego są wszystkie cele". Romantyczne natomiast jest przekonanie, że są siły potężniejsze od rozumu, takie jak miłość, młodzieńczy zapał i entuzjazm: "Tam sięgaj, gdzie wzrok nie sięga, Łam, czego rozum nie złamie: Młodości! orla twych lotów potęga, Jako piorun twoje imię". O romantycznej postawie poety świadczy też zerwanie z ograniczonością i pogardą dla współczesnego świata: "Niechaj, kogo wiek zamroczy, Chyląc ku ziemi poradlone czoło, Takie widzi świata koło, jakie tępymi zakreśla oczy".

Podobne prace

Do góry