Ocena brak

Od Jałty do zimnej wojny. Stosunki pomiędzy aliantami (1945 - 1949) - Ku zimnej wojnie

Autor /Bolemir Dodano /07.05.2012

 

Zanim do tego doszło, problem dalszych losów Niemiec stał się istotnym czynnikiem, zatruwającym powojenną współpracę i tworzącym klimat „zimnej wojny". Pod koniec 1945 roku USA i W. Brytania zdawały się być skłonne do wyrażenia zgody na radziecką propozycję utworzenia centralnych władz nie­mieckich w zamian za gwarancję wspólnej kontroli nad rozbrojeniem Niemiec, trwającej przez 25 lat. Opór Francuzów pokrzyżował te plany. Spory dotyczyły kwestii reparacji dla ZSRR, dalszego losu Ruhry i Saary, likwidacji przemysłu zbrojeniowego.

Konferencja paryska ministrów spraw zagranicznych (kwiecień - lipiec 1946) nie przyniosła efektów wskutek obstrukcyjnego stanowiska ZSRR i Francuzów. Jedynym jaśniejszym punktem w coraz bardziej mrocznej atmos­ferze międzynarodowej były wyniki konferencji moskiewskiej ministrów spraw zagranicznych, na której pominięto kwestie niemieckie. Konferencja ta (grudzień, 1945) uzgodniła formułę opracowania traktatów pokojowych z satelitami Nie­miec.

Utworzono Komisję Dalekowschodnią zajmującą się formułowaniem po­lityki wobec Japonii oraz Sojuszniczej Rady Kontroli dla Japonii, uzgodniono powołanie rządu ogólnokoreańskiego (do czego nigdy nie doszło), wycofanie wojsk ZSRR i USA z Chin, wprowadzenie opozycji do rządów Rumunii i Bułga­rii, w których komuniści likwidowali właśnie resztki modelu pluralistycznego.

Ale Mołotow odmówił dyskusji na temat rozbrojenia atomowego - prace nad radziecką bombą atomową, prowadzone w najgłębszej tajemnicy od 1942 r., były już daleko zaawansowane. Nie udało się rozwiązać innego spornego punktu - dalszej obecności wojsk radzieckich w okupowanym od 1941 r. Północnym Iranie. Spór na tle Iranu już w styczniu 1946 r. sparaliżował sesję Rady Bezpie­czeństwa ONZ.

Podobne prace

Do góry