Ocena brak

Od Jałty do zimnej wojny. Stosunki pomiędzy aliantami (1945 - 1949) - Alianci po Poczdamie

Autor /Bolemir Dodano /07.05.2012

 

Zaraz po konferencji poczdamskiej spory pomiędzy aliantami znowu odżyły. Francja, nie zaproszona do Poczdamu, przekazała aliantom we wrześniu 1945 r. memorandum, zawierające bardzo daleko idące żądania m.in. oderwania Nadre­nii i Westfalii od Niemiec, okupacji lewego brzegu Renu przez Francję.

Wypo­wiadała się przeciwko tworzeniu jakichkolwiek niemieckich władz centralnych. Aż do 1947 roku żądania francuskie szły dalej, niż mogły na to pozwolić pozostałe mocarstwa. Dopiero zbliżenie francusko-brytyjskie i proamerykański zwrot w polityce francuskiej pozwoliły na uzgodnienie polityki niemieckiej trzech mocarstw zachodnich.

Pogorszenie klimatu w atmosferze międzynarodo­wej dało odczuć już na londyńskiej konferencji ministrów spraw zagranicznych wielkiej czwórki (wrzesień-październik 1945), która wykazała izolację ZSRR, żądającego bezskutecznie zapewnienia mu większego udziału w sprawach Włoch i Japonii. Niezbyt dobrze układała się od samego początku działalność Sojuszniczej Rady Kontroli w Niemczech.

Jej działalność koncentrowała się na denazyfikacji, ale np. likwidacja organizacji hitlerowskich dokonana w paździer­niku 1945 r., czy przepisy, nakazujące w sierpniu następnego (sic!) roku roz­wiązanie niemieckich sił zbrojnych były tylko spóźnioną konstatacją faktów już dawno dokonanych. Podobne znaczenie miała formalna likwidacja decyzją Rady (luty 1947) państwa pruskiego.

Wkrótce, wraz z rozwojem zimnej wojny, Rada okazała się być sparaliżowaną i pozbawioną możliwości sprawowania efektywnej kontroli.

Do góry