Ocena brak

Od destalinizacji do praskiej wiosny. Wschód, Zachód - Kraje Europy Zachodniej

Autor /Dytrych Dodano /08.05.2012

 

W krajach Beneluksu lata 1956-1970 stanowiły okres prosperity i rozwoju. Jedynie w Belgii w 1960 r. doszło do zaburzeń społecznych i kilkutygodniowego strajku powszechnego, wymierzonego przeciw niepopularnemu rządowi Gastona Eyskensa. Belgia uwikłana została też w konflikt katangijski (1960-1963).

W Irlandii dobiegła końca (1959) kilkudziesięcioletnia era Eamonna de Valery. Kraj ten, choć gospodarczo uzależniony od W. Brytanii, pozostał poza NATO. Jego starania (wraz z Danią) o wejście do EWG udaremnione zostały w 1963 r. przez francuskie veto. W 1969 r. w Pn. Irlandii (Uister) rozpoczęła się wojna domowa, wobec której Republika Irlandzka siłą rzeczy nie mogła pozostać obojętna. Stworzyło to poważne problemy dla tego kraju. Stabilna była też sytuacja krajów skandynawskich.

W Finlandii rządził od 1956 r. zwolennik ścisłej neutralności kraju, Urho Kekkonen. Jego partia (agra-riusze) dominowała w większości koalicji rządowych. Polityka Finlandii pozos­tawała ściśle uzależniona od Związku Radzieckiego („finlandyzacja" oznaczała zakaz wiązania się z ugrupowaniami zachodnimi). W 1961 roku kraj ten przystąpił jednak do EFTA.

W Szwecji - z krótką przerwą - rządzili socjaldemokraci (premier Tage Erlander) realizujący klasyczny model państwa dobrobytu - o niez­wykle rozbudowanej funkcji opiekuńczej, rozległych świadczeniach socjalnych i coraz ostrzejszej śrubie fiskalnej. Norwegia, Dania i Islandia były członkami NATO. W Norwegii i Danii rządzili - z przerwami - socjaldemokraci. Głównym problemem Islandii był konflikt z W. Brytanią nie uznającą wyłączności poło­wów ryb dla trawlerów islandzkich w rozszerzonej jednostronnie islandzkiej strefie wód terytorialnych.

Doszło do incydentów zbrojnych. Ostatecznie konflikt rozwiązano w latach 70-tych.

Podobne prace

Do góry