Ocena brak

Od destalinizacji do praskiej wiosny. Wschód, Zachód - Gorący rok 1968

Autor /Dytrych Dodano /08.05.2012

 

W maju 1968, de Gaulle stanął jednak przed nowymi problemami. W wielu krajach Europy Zachodniej trwała od paru już miesięcy rewolta młodzieży i studentów (zapoczątkowana demonstracjami przeciw wojnie wietnamskiej w USA). W RFN, Włoszech i we Francji siłą motoryczną rewolty byli lewacy, maoiści i trockiści.

W Paryżu organizatorom rewolty udało się sparaliżować władzę w płonących, objętych zamieszkami dzielnicach miasta. De Gaulle wy­jechał (niektórzy twierdzili, że uciekł) do RFN, aby ściągnąć stamtąd jednostki powietrzno-desantowe gen. Jacquesa Massu. Ale w międzyczasie premier Georges Pompidou rozprawił się z rebelią.

W parę tygodni później gaulliści odnieśli świetny sukces w wyborach parlamentarnych. Ale już w kwietniu następnego roku kariera de Gaulle'a zakończyła się. Wystąpił wówczas z radykalnym pro­jektem przekształceń administracji terenowej i podziału terytorialnego.

Nowe regiony miały zastąpić dotychczasowy podział kraju na ok. 100 departamentów (dzielących się na okręgi i kantony), datujący się z czasów rewolucji Francuskiej, nie odpowiadający już potrzebom. Przedstawiając tę propozycję pod głosowanie w referendum powszechnym de Gaulle zapowiedział swe ustąpienie w razie jej odrzucenia.

Następnego dnia Francuzi odrzucili projekt rządowy. De Gaulle wycofał się do swego zacisza w Colombey-des-Eglises, zmarł w 1972 roku. Po zaciętej walce z kandydatem prawicy i centrum prezydentem został współpracownik de Gaulle'a, Georges Pompidou (czerwiec 1969).

Jednym z pierwszych jego posunięć było wycofanie veta w sprawie kandydatury Wielkiej Brytanii do EWG.

Do góry