Ocena brak

Ochrona prawna dziecka i rodziny - Konwencja o prawach dziecka

Autor /Otto Dodano /07.09.2011

Konwencja o prawach dziecka w preambule podkreśla szczególne prawa dziecka do pomocy  i opieki, tak jak wcześniej czyniła to  Deklaracja Praw Dziecka, przyjęta przez ONZ w 1959 roku: „...dziecko wymaga szczególnej opieki  i troski, w tym ochrony prawnej, zarówno przed, jak i po urodzeniu. ...”.   

W swej treści Konwencja jednoznacznie stwierdza,  że to rodzice mają prawo do wychowania dziecka i na nich spoczywa główna odpowiedzialność za dzieci. Państwo zaś powinno szanować odpowiedzialność, prawo i obowiązek rodziców za dziecko (art.  5). Zasada ta jest rozwinięta  w art. 18 podkreślającym,  że dziecko jest przedmiotem największej troski ze strony obojga rodziców, którzy ponoszą odpowiedzialność za wychowanie dziecka, mając prawo do korzystania  z pomocy państwa. Także zapewnienie dziecku odpowiedniego standardu  życia to obowiązek rodziców. Państwo będzie podejmowało niezbędne kroki mające na celu wspomaganie rodziny  w wypełnianiu tych funkcji (art. 27 Konwencji).  

Konwencja o prawach dziecka stanowi zobowiązanie dla Państw-stron wobec dzieci i ich rodzin, zobowiązanie do tego,  że będą podjęte programy i działania na rzecz dzieci zmierzające  do wyeliminowania ubóstwa, przemocy,  że zostaną podjęte strategie na rzecz równych szans edukacyjnych i rozwoju wszystkich dzieci, a w obszarach potencjalnych zagrożeń podjęte zostaną działania profilaktyczne i prewencyjne.  

Prawa dziecka do rozwoju gwarantowane są więc w dwojaki sposób: z jednej strony poprzez nałożony na rodziców obowiązek wychowania dziecka i wypełnianie podstawowych funkcji rodziny, z drugiej zaś strony poprzez zobligowanie państwa – strony Konwencji do tworzenia systemu wspierania rodziny.  

Zarówno Konwencja, jak i Konstytucja a także inne akty prawa międzynarodowego oraz ustawy prawa krajowego nakazują wszystkim kierowanie się: 

•  Dobrem dziecka – wszystkie działania powinny być podejmowane w najlepiej pojętym interesie dziecka, biorąc pod uwagę,  że naturalnym  środowiskiem rozwoju dziecka jest rodzina;

•  Zasadą równości (powszechności) – troska o ochronę praw każdego dziecka;

•  Poszanowaniem praw, obowiązków i odpowiedzialności rodziców.  

Opieka nad dziećmi pozbawionymi wsparcia najbliższych powinna stanowić trwały element prorodzinnej polityki państwa. Polityki opartej o konstytucyjną zasadę pomocniczości, w myśl której państwo poprzez system gwarancji prawnych, zinstytucjonalizowane struktury pomocowe stwarza warunki do udzielania pomocy i wsparcia na poziomie lokalnym z poszanowaniem podmiotowości rodzin. Pomoc ta  nie powinna ograniczać się tylko do sytuacji kryzysowych  i oddziaływań interwencyjnych. Nie chodzi o rozbudowę systemu rodzinnej opieki zastępczej jako wyrazu ochrony dziecka,  a przede wszystkim obowiązek podejmowania działań pierwszorzędowych o charakterze prewencyjnym. Stąd wymóg pomocy rodzinie, pracy z rodziną  w różnorodnych formach środowiskowych bez potrzeby odrywania dziecka od rodziny.   

Pamiętaj!  

Należy chronić dzieci przed wkraczaniem w zastępczy model opieki. To główne zadanie  i istota prorodzinnej polityki społecznej.   

Podobne prace

Do góry