Ocena brak

Obserwacja i pościg trans graniczny

Autor /michol Dodano /22.07.2011

Istotne znaczenie dla rozwoju współpracy w zakresie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości miały porozumienia z Schengen. Z jednej strony porozumienia te zapewniały swobodę przepływu osób, usług i towarów na wewnętrznych granicach państw sygnatariuszy, z drugiej zaś wprowadzały środki służące zapewnieniu bezpieczeństwa. Zaliczono do nich głównie obserwację i pościg transgraniczny.

W rozdziale 1 tytułu III konwencji wykonawczej do układu z Schengen określono zasady prowadzenia obserwacji transgranicznej i pościgu transgranicznego.

Artykuł 40 zawierał upoważnienie do kontynuowania przez funkcjonariuszy danego państwa sygnatariusza konwencji obserwacji (nadzoru) osoby podejrzanej o popełnienie przestępstwa mogącego stanowić podstawę do ekstradycji.

Obserwacja może być przeniesiona na terytorium innego państwa sygnatariusza pod warunkiem wystąpienia przez odpowiedni organ państwa prowadzącego obserwację z wnioskiem o zgodę do państwa przyjmującego. W nagłych przypadkach funkcjonariusze policji mogą prowadzić dalszą obserwację podejrzanego o popełnienie ciężkich przestępstw kryminalnych, pod warunkiem że władze państwa, na którego terytorium kontynuowana jest obserwacja, zostaną natychmiast powiadomione o przekroczeniu granicy wskutek prowadzonej obserwacji i otrzymają niezwłocznie wniosek o pomoc, w którym zostaną określone powody przekroczenia granicy.

Obserwacja może być prowadzona tylko po spełnieniu dodatkowych warunków, takich między innymi jak: przestrzeganie przez funkcjonariuszy prowadzących obserwację postanowień konwencji wykonawczej Schengen oraz przepisów prawa wewnętrznego obowiązujących w państwie przyjmującym, stosowanie się do poleceń wydawanych przez miejscowe władze, posiadanie przez funkcjonariuszy dokumentu potwierdzającego fakt uzyskania zezwolenia, zakaz użycia broni służbowej (z wyjątkiem obrony koniecznej), zakaz wkraczania do mieszkań prywatnych i do miejsc niedostępnych dla publiczności, zakaz zatrzymania lub aresztowania podejrzanego.

Obserwacja musi zostać przerwana, jeśli zażąda tego państwo przyjmujące lub gdy funkcjonariusze prowadzący obserwację nie zdołają uzyskać stosownego upoważnienia w ciągu pięciu godzin od momentu przekroczenia granicy.

Zasady pościgu transgranicznego, określone w art. 41 konwencji wykonawczej, są zbliżone do tych, które dotyczą obserwacji transgranicznej.

Zasadnicze różnice polegają na tym, że funkcjonariusze prowadzący pościg są upoważnieni do jego kontynuowania na terytorium innego państwa bez uprzedniego zezwolenia, jeśli ze względu na szczególną pilność sytuacji nie było możliwości powiadomienia odpowiednich władz drugiego państwa o takim zamiarze przed wkroczeniem na terytorium tego państwa lub gdy odpowiednie organy tego państwa nie były w stanie znaleźć się na miejscu w celu przejęcia pościgu. Pościg może być prowadzony wyłącznie przez granice lądowe.

Na wniosek funkcjonariuszy prowadzących pościg odpowiednie władze państwa przyjmującego winny zatrzymać ściganą osobę w celu ustalenia jej tożsamości lub aresztowania. Jeżeli nie złożono wniosku o przerwanie pościgu i jeśli odpowiednie władze lokalne nie mogą interweniować wystarczająco szybko, funkcjonariusze prowadzący pościg mogą zatrzymać ściganą osobę do momentu, w którym funkcjonariusze państwa przyjmującego będą mogli ustalić tożsamość tej osoby lub ją aresztować. Funkcjonariusze prowadzący pościg nie są upoważnieni do przesłuchiwania ściganej osoby.

Podobne prace

Do góry