Ocena brak

Obojczyk

Autor /julka Dodano /03.01.2012

Obojczyk (clavicula\ clavis, kleis = klucz) jest mocną, w kształcie litery S wygiętą kością długą, położoną bezpośrednio pod skórą; stanowi ona wyraźną granicę między szyją a klatką piersiową. Obojczyk biegnie obustronnie od górnego końca mostka, gdy ramię zwisa, mniej więcej poziomo, w kierunku poprzecznym i nieco ku tyłowi, przed pierwszym żebrem i ponad nim, przylegając swym końcem bocznym do wyrostka barkowego łopatki. U osób z silnie rozbudowanym kośćcem klatki piersiowej i mocnym umięśnieniem koniec boczny obojczyka unosi się nieco ku górze; w przypadkach słabego umięśnienia i asteni-cznej klatki piersiowej koniec ten opada ku dołowi. W widoku od góry obojczyk i górny brzeg łopatki zawierają kąt wierzchołkiem skierowany bocznie, który gdy ramię jest opuszczone, wynosi ok. 60°. Wielkość kąta zależy w znacznym stopniu od rozwoju i uwypuklenia klatki piersiowej i od napięcia mięśniowego.

Na obojczyku odróżniamy część środkową i dwa końce: przyśrodko-wy, skierowany do mostka, i boczny, skierowany ku łopatce.

Część środkowa obojczyka w odcinku przyśrodkowym jest wygięta do przodu, w bocznym — ku tyłowi; odcinek przyśrodkowy ma kształt trójścienny, z zaokrąglonymi brzegami, odcinek boczny stopniowo spłaszcza się w kierunku od góry ku dołowi. Powierzchnia górna części środkowej obojczyka leży pod skórą i pod mięśniem szerokim szyi; między kością a mięśniem biegnie kilka gałązek skórnych, splotu szyjnego (nn. supraclaviculares). Do powierzchni górnej kości przyczepiają się przyśrodkowo mięśnie: mostkowo-obojczykowo-sutkowy i piersiowy większy, bocznie — mięsień naramienny i czworoboczny. Między przyczepami obu tych grup kość jest zwykle najcieńsza i tutaj też najczęściej następuje złamanie obojczyka. Powierzchnia dolna, wypukła, ma 1) przy końcu mostkowym miejsce chropowate, wycisk więzadła żebrów o-obojczykowego (impressio lig. co-stoclavicularisl), do którego przyczepia się więzadło żebro wo-obojczy-kowe; 2) dalej bocznie biegnie podłużna, nieraz bardzo słabo zaznaczona bruzda (sulcus subclavius*), w której leży przyczep mięśnia pod-obojczykowego; 3) bocznie od tego rowka znajduje się znowu pole chropowate, skośnie wydłużone, w którym wyróżniamy przyśrodkowo i do tyłu położony guzek stożkowaty (tuberculum conoideum) oraz bocznie i do przodu kresę czworoboczną (linea trapezoidea). Guzek stożkowaty i kresa czworoboczna, objęte dawniej wspólną nazwą guzowatości kruczej (tuberositas coracoidea), są miejscem przyczepu więzadła kruczo-obojczykowego; pierwszy — jego części stożkowatej, druga — czworobocznej. W części środkowej powierzchni dolnej znajduje się zwykle otwór odżywczy skierowany skośnie ku końcowi barkowemu kości.

Podobne prace

Do góry