Ocena brak

O czym należy pamiętać wyjeżdżając do Afryki, Ameryki Południowej i Środkowej oraz Azji?

Autor /Grzebyk Dodano /31.01.2012

W niektórych krajach świata nadal występują cho­roby takie jak tyfus, dyfteryt i polio, zatem infor­macji na temat szczepień należy szukać przynajmniej kilka miesięcy przed wyjazdem. W ten spo­sób będziemy mieć odpowiednio dużo czasu na za­chowanie prawidłowej kolejności szczepień i doj­ście do zdrowia, jeśli wystąpią u nas skutki uboczne szczepionki. Lekarz, biuro podróży czy przedstawi­ciele linii lotniczych powinni posiadać informacje o potrzebnych szczepieniach. Lista szczepień (po­wyżej) powinna dać podstawowe rozeznanie w tych sprawach. Lekarze otrzymują w pismach facho­wych regularnie uaktualniane wymagania dotyczą­ce immunizacji (szczepień ochronnych). Także ambasady.posiadają najświeższe dane w tym zakre­sie. Choć większość szczepień nie jest obowiąz­kowa, chyba warto zdecydować się na niektóre, by zminimalizować ryzyko uszczerbku na zdrowiu własnym i członków rodziny po powrocie do domu. W miejscach przekraczania granicy niektórych państw wymagane są zaświadczenia o odbytym szczepieniu przeciwko cholerze, zwłaszcza w Af­ryce Środkowej czy tropikalnych rejonach Azji, choć szczepienia tego nie zaleca się już rutynowo wybierającym się do innych krajów.
Szczepienie przeciwko żółtej febrze jest obo­wiązkowe dla odwiedzających większość terenów tropikalnych Afryki Środkowej i niektórych rejo­nów południowej Afryki i Azji. Szczepienie prze­ciwko zapaleniu opon mózgowych jest wymagane od turystów odwiedzających Arabię Saudyjską w okresie religijnych pielgrzymek do Mekki.
Podczas epidemii niektóre państwa wpuszczają tylko turystów mogących okazać zaświadczenie o szczepieniu przeciwko chorobom endemicznym (występującym na danym terenie). Podróżnicy powinni posiadać dowód szczepienia z pieczątką miejscowej placówki służby zdrowia i przechowy­wać je w paszporcie.
W przychodniach można zaszczepić się prze­ciwko większości chorób, po zakupieniu odpowied­niej szczepionki w aptece. Tylko szczepienie prze­ciwko żółtej febrze wykonuje się w specjalnych ośrodkach. Lekarz zawsze bierze pod uwagę prze­byte przez pacjenta choroby i ogólny stan zdrowia oraz poprzednie szczepienia, zanim ustali indywi­dualny program szczepień. Kobiety w ciąży nie po­winny otrzymywać niektórych szczepionek, jak przeciwko żółtej febrze, różyczce czy polio.
W niektórych rejonach, na przykład w tropikach, występują bardzo niebezpieczne choroby, jak mala­ria, tyfus czy przywrzyca. Trzeba wspomnieć także
0 ogólnoświatowym problemie - wirusie HIV, zbie­rającym śmiertelne żniwo zwłaszcza w biedniej­szych krajach.
Kiedy opieka zdrowotna jest na niskim pozio­mie, a leki i artykuły sanitarne trudno dostępne, warto mieć ze sobą zaopatrzoną w podstawowe środki apteczkę, by zapewnić sobie wykonanie za­strzyku jednorazową strzykawką.
W wielu rejonach Afryki, Ameryki Południowej i Środkowej oraz Azji podstawowe znaczenie ma zażywanie tabletek przeciw malarii. Jedno ukąsze­nie zainfekowanego moskita może spowodować zarażenie chorobą, a w różnych miejscach wystę­pują różne jej odmiany. Malaria powoduje gorącz­kę, a czasami uszkadza nerki, wątrobę, mózg oraz układ krążenia. Najpoważniejszą formą malarii jest malaria złośliwa, która bywa śmiertelna, jeśli nie zostanie wcześnie zdiagnozowana i leczona. Lekarz może zalecić leki, które działają na odmianę mala­rii występującą w określonym terenie. Tabletki zwykle zażywa się raz dziennie lub raz w tygodniu, przed wyjazdem, w jego trakcie i od czterech do sześciu tygodni po powrocie z wakacji. Nie zapew­niają one stuprocentowej ochrony, trzeba więc okrywać ramiona i nogi nocą, a na odkrytych czę­ściach ciała stosować środek odstraszający owady.
Przywrzyca można zarazić się w Afryce, na Blis­kim Wschodzie, na Karaibach i Ameryce Środko­wej i Południowej. Odmienna forma występuje w południowo-wschodniej Azji, szczególnie na Fi­lipinach. Tę infekcję pasożytniczą leczy się przez wiele lat, a skutki pojawiające się po dłuższym cza­sie bywają ostre i bardzo niebezpieczne. Jest prze­noszona przez larwy zostawiane w wodzie przez zainfekowane ślimaki.
Chociaż te same ogólne porady odnoszą się do dzieci, rodzice lub opiekunowie powinni pamię­tać, że dziecko może potrzebować dodatkowych lub specjalnych szczepień, częściej też u niego może wystąpić tak zwana choroba lokomocyjna i jest bardziej podatne na oparzenia słoneczne i udary. Rodzice powinni smarować dzieci kremem do opalania zawierającym silny filtr ochronny i za­kładać im kapelusze. Również ukąszenia owadów mogą powodować u dzieci groźniejsze skutki, więc przyda się na pewno środek odstraszający owady w maści lub aerozolu.
Dla niemowląt karmionych butelką trzeba zabrać odpowiedni zapas mleka w proszku i, tak jak zwy­kle, sterylizować butelki. Pożyteczne leki i środki sanitarne dla dzieci to m.in.: rozpuszczalna aspiry­na do uśmierzenia bólów głowy czy obniżania pod­wyższonej temperatury, leki przeciwbiegunkowe na wypadek rozstroju żołądka, płyn kalaminowy (mieszanina tlenku cynku i wody wapiennej) na łagodzenie poparzeń słonecznych oraz tabletki przeciwko chorobie lokomocyjnej dla dzieci.

Jedzenie i picie.
Jedną z najważniejszych spraw, o których należy pamiętać, jest jakość wody pitnej. Większość kuror­tów posiada źródło czystej wody, jednak dla bez­pieczeństwa warto się o tym upewnić. Na kemping­ach tylko w niektórych kranach jest woda pitna. W razie wątpliwości co do jakości wody należy za­stosować tabletki oczyszczające płyn, które może­my nabyć w aptece. Jeśli woda nie jest zdatna do picia, trzeba ją oczyszczać tabletkami nawet przy myciu zębów.
Należy unikać picia nie przegotowanej wody z kranu i uważać na kostki lodu w napojach. Zaw­sze najbezpieczniej jest pić wodę butelkowaną. Owoce i warzywa trzeba przed spożyciem myć w czystej wodzie. Wszystkie pokarmy trzeba za­bezpieczyć przed muchami i najlepiej przechowy­wać w lodówce. W miejscach gdzie nie panują, odpowiednie warunki higieniczne dla pokarmów, których spożycie wiąże się ze szczególnym ryzy­kiem zalicza się surowe warzywa, sałatki, skorupia­ki, kremy, lody i niedogotowane mięso oraz ryby.
Przebywający na wakacjach ludzie często cier­pią na krótkie ataki „biegunki podróżników". Może ona trwać od jednego do dwóch dni, towarzyszą jej często mdłości i wymioty. Problem ten jest bar­dzo powszechny w gorącej strefie klimatycznej, gdzie poważne przypadki biegunki mogą prowa­dzić do odwodnienia organizmu, zatem bardzo ważne jest wtedy picie dużych ilości butelkowa­nej wody. W większości przypadków „biegunka podróżników" mija po 48 godzinach. Jeśli rozstrój żołądka utrzymuje się dłużej niż trzy dni, należy skontaktować się z lekarzem.
Jeśli podczas lub po powrocie z wakacji zapad­niemy na jakąś chorobę, musimy zgłosić się do le­karza i opisać objawy, podać nazwy krajów, w któ­rych byliśmy i poinformować go o wydarzeniach, które mogą być ważne, na przykład ugryzienie przez zwierzę czy transfuzja krwi. Ponadto zażywa­nie tabletek przeciw malarii trzeba kontynuować przez co najmniej miesiąc po powrocie do domu.

Podobne prace

Do góry