Ocena brak

Nurzyk polarny

Autor /Natan Dodano /26.01.2012

Wygląd: Trochę większy i bardziej krępy niż nurzyk: - długość ciała 42-45 cm, rozpiętość skrzydeł 70-75 cm; ma też krótszy i grubszy dziób. Z bliska widoczna jasna, podłużna linia między kątem dzioba a otworem nosowym.

Środowisko: Nurzyk polarny zastępuje na północy nurzyka. Nie gnieździ się w Norwegii, lecz na tej samej szerokości geograficznej na Islandii, Grenlandii i w północnej Ameryce, gdzie zimne prądy morskie kierują się na południe. Czasami tworzy wspólne kolonie z nu-rzykami, ale nie tworzy par mieszanych. Na znanych skałach nurzyków w północnej Norwegii można zobaczyć w czasie lata pojedyncze nurzyki polarne, które prawdopodobnie zabłądziły i zatrzymały się na skale nurzyków nie gnieżdżąc się tam.

W zimie przebywają często na wodach wokół Islandii, chociaż wiele z nich żyje dalej na północy. Po dłużej trwających sztormach widuje się je w północnej Anglii i na zachodnim wybrzeżu Norwegii. Na Moize Północne docierają tylko jako zabłąkani goście. W zimie zapuszczają się daleko w morze, ale większość pozostaje w obszarze szelfu kontynentalnego, gdzie woda ma nie więcej niż 200 m głębokości i gdzie najłatwiej o ryby. Liczbę nurzyków polarnych w świecie ocenia się na 40 min, tym samym są najliczniejszym gatunkiem ptaków na Ziemi.

Lęgi: Arktyczne kolonie lęgowe zakładane w rejonach, gdzie żyją niedźwiedzie polarne, mogą pomieścić setki tysięcy par lęgowych. Gwar i hałas takich ptasich metropolii z daleka przypomina nadciągającą burzę lub huczący wodospad. Najbardziej znana kolonia (ok. 1 min par lęgowych) znajduje się koło Aąparussit na Grenlandii. Już 20-30 km przed kolonią widać stada nurzyków polarnych szukających pokarmu; z charakterystycznym furkotem skrzydeł krążą nad falami, co dala od swoich kolonii lęgowych robią rzadko.

Dopiero tuż przed skałami lęgowymi wzlatują pionowo w górę i lądują na swoich gniazdach. Ich głosy brzmią :„arr" i „orr". Wszystkie nurzyki polarne powracają co roku do swojego małego kawałeczka skały. Miejsca lęgowe znajdują się zawsze na półkach stromych ścian skalnych niekiedy tak wysokich i stromych, że zniechęcają najśmielszych zbieraczy jaj. Od końca marca na południu, a w maju na północnych terenach nurzyki polarne wracają do rodzinnych skał lęgowych i zajmują swoje miejsca. Zwykle siedzą na ścianach w równych odstępach, w długich rzędach, wszystkie zwrócone białymi piersiami ku morzu, podczas gdy przestrzeń wokół skał wypełniona jest przylatującymi i odlatującymi ptakami. Okres lęgowy zaczyna się dla całej kolonii w ciągu jednego tygodnia.

Jeżeli ptaki utracą jajo, na przykład na skutek podbierania, składają następne. Jajo ma długość 75-87 mm długości i ciężar do 120 g, czyli osiąga wielkość jaja gęsiego; ma ono oryginalny wzór w plamki i zakrętasy, po którym rodzice rozpoznają je wśród innych jaj w kolonii. Jeden jego koniec ma wyraźnie stożkowaty kształt. Uważano kiedyś, że dzięki takiemu kształtowi jajo pchnięte przez wiatr lub uderzone kręci się w kółko i nie spada tak łatwo z półki skalnej. Wfydaje się jednak, że nie jest to prawdą, ponieważ w trakcie eksperymentu jaja nurzyków toczą się tak samo dobrze (lub źle) jak inne jaja i w rzeczywistości wiele ich spada ze skał.

Wysiadują oboje rodzice na zmianę przez 30-35 dni; biorą je między stopy, otulają piórami i przyciskają do ciepłej skóry brzucha. W ten sposób mogą skutecznie wysiadywać bez gniazda nawet wprost na śniegu. Młode pozostają tylko przez 19-20 dni na miejscu lęgowym, a następnie zeskakują ze skały nie mając jeszcze wyrośniętych lotek; biją skrzydełkami i hamują stopami z rozciągniętymi błonami pławnymi. W tym czasie ziemia pod skałą zasłana jest maleńkimi ciałkami ptaków. Te, które przeżyją upadek, wypływają na morze.  

Pożywienie: Jak u nurzyka.

Podobne prace

Do góry