Ocena brak

Nurzyk

Autor /Natan Dodano /26.01.2012

Wygląd: Wielkości kaczki; długość ciała 42 cm, rozpiętość skrzydeł do 70 cm. Latem czarna, w zimie biała szyja. U niektórych osobników występuje biała obwódka z odchodzącym od niej w okolicach pokryw usznych białym prążkiem; ptaki te nazywane są nurzykami „okularowymi", nie two-izą jednak osobnego gatunku ani podgatunku.  

Środowisko: Najbardziej południowy ze wszystkich alk - jego południowe tereny lęgowe znajdują się na ptasich skałach na hiszpańskim wybrzeżu Atlantyku. Liczba nurzyków na Bałtyku spadła koło 1880 roku do 20 par na skutek wybierania ich jaj; dzięki objęciu tych ptaków ochroną wzrosła do 10 000 par (obecnie). Także Helgoland ma swoją skałę nurzyków; na przełomie ubiegłego wieku co roku, 24 lipca, urządzano tam dla gości kąpieliska polowanie na nurzyki.

„Atrakcją" tego festynu było podpływanie łodziami do skały lęgowej nurzyków i strzelanie do ptaków powracających do swoich piskląt. Nurzyki przetrwały ten okres, ale maskonury zostały całkowicie wytrzebione. Liczbę nurzyków na świecie szacuje się dzisiaj na ok. 20 min, z tego corocznie ok. 1 min ptaków chwytanych jest w celach konsumpcyjnych.

Lęgi: Nurzyki gnieżdżą się w bardzo licznych koloniach. Każdego nowo przybyłego sąsiedzi witają głośnym skrzeczeniem i ukłonami. Latają nisko nad wodą i wznoszą się w górę tuż przed skałą. Odlatując ze skały rzucają się w dół i dopiero tuż nad wodą wychodzą lotem z tego upadku. Przy spadaniu uderzają brzuchem o wodę. Na ptasiej skale nurzyki zajmują środkowe piętra, pod nimi gnieżdżą się kormorany czubate i nurniki, nad nimi maskonury i fulmary.

Para ptaków siedzi zwykle mocno przytulona do siebie, dotykają się dziobami i pocierają szyjami. Jeżeli jeden z partnerów zginie, drugi sam wysiaduje i wychowuje młode korzystając z pomocy nie gniazdujących ptaków, które natychmiast siadają na każde pozostawione bez opieki jajo. Jaja leżą bezpośrednio na półkach skalnych, często zaledwie w odległości 25-50 cm jedno od drugiego. W czasie wysiadywania ptaki ustawiają się głowami w kierunku morza. Jaja są różnie ubarwione i prawie tak duże jak gęsie (ok. 81 mm): niektóre przypominają piękne kamienie ozdobne. Raki rozpoznają swoje jaja.

Czas wysiadywania 30-35 dni. Pisklęta wykluwają się z otwartymi oczami pokryte szarym, wełnistym puchem, ale są bardzo nieporadne. Rodzice karmią je 2-3 razy dziennie drobnymi rybami (do 10 g); młode po 20 dniach są wielkości pięści. W tym okresie zeskakują ze skały na dół trzepocząc skrzydełkami. Są tak lekkie, że przy spadaniu nie ranią się, wiele jednak wpada w szczeliny skalne i ginie. Te, które wylądują szczęśliwie, wędrują z rodzicami na morze. Bardziej dostępne skały nurzyków są wykorzystywane gospodarczo; ich właściciele lub dzierżawcy odławiają ptaki. Jaja są wybierane ze skał specjalnie skonstruowanymi łyżkami na długich drągach. Dawniej Eskimosi, którzy mieszkali w pobliżu ptasich kolonii, jadali w lecie prawie wyłącznie mocno pachnące tranem mięso nurzyków, a część tego mięsa peklowali na zimę.

Pożywienie: W okresie lęgów i w czasie wychowywania młodych nurzyki żywią się prawie wyłącznie małymi morskimi rybami. Poza okresem lęgowym ich jadłospis jest bardziej urozmaicony: oprócz ryb także skorupiaki, morskie pierścienice, małże, a nawet meduzy. Gdy zabraknie ławic ryb, dochodzi do klęski głodu: u podnóża skał lęgowych leży wtedy pełno martwych nurzyków.

Podobne prace

Do góry