Ocena brak

NOYSZEWSKI STANISŁAW, PIOŁUN

Autor /agf Dodano /09.03.2012

NOYSZEWSKI STANISŁAW, PIOŁUN, ur. 30 VII 1891 w Kielcach, zm. 21 XII 1941 w Oświęcimiu, powieściopisarz, nowelista, krytyk lit. i teatralny. Studiował ekonomię w Wiedniu. Od 1914 mieszkał w Warszawie, współpracował z „Gazetą Poranną 2 grosze"; 1935-39 stały współpracownik „Warsz. Dziennika Narodowego". W czasie okupacji niem. kierował sekcją pomocy dla literatów w Radzie Gł. Opiekuńczej. Aresztowany przez gestapo, przebywał na Pawiaku, nast. w Oświęcimiu. Ogłosił tom postromant. poezji Akordy (1916), powieść o powstaniu styczniowym Powstańcy (1916), powieść psychol. stanowiącą spóźniony wariant dziejów dekadenta Dziennik człowieka niepotrzebnego (1918) oraz powieści psychol.-obycz. powiązane osobą bohaterki Upadek Janki Brzeskiej (1923) i Baronowa Inborn (1925). N. jest też autorem stylizowanych gawęd szlach. z elementami fantastyki Trzy panny z Kurzelowa, Opowieści świętokrzyskie (1934), i opowiadań Brewerie (1935). Pewien rozgłos zyskał biografią S. Żeromskiego, z którym był spokrewniony, Stefan Żeromski. Dom, dzieciństwo i młodość (1928), opartą na bogatych materiałach, lecz mało ścisłą. Poglądy społ.-polit. pisarza przedstawił tendencyjnie, wyolbrzymiając jego sympatie do nar. demokracji i sugerując niechęć do socjalizmu. Podobnie ujął studium Zarys myśli polityczno-społecznej Stefana Żeromskiego (1937).

PSB 23 (J. Kądziela); J. KRZYŻANOWSKI S.P.-N., „Pam. Lit." 1946 z. 3/4; Z. J. ADAMCZYK S.P.-N. jako komentator twórczości i biograf Stefana Żeromskiego, Zesz. Kieleckie (1973).

Podobne prace

Do góry