Ocena brak

Nowotestamentowe punkty cięzkości sakramentu bierzmowania

Autor /Mietek Dodano /25.04.2011

Ten nowy Duch manifestuje się we wspólnocie wieloma darami i charyzmatami, ale do największych osiągnięć Pawła należy to, że opisuje dary Ducha nie jako nadzwyczajne wyjątki, lecz jako znaki w wierze w ogóle. Dala Pawła dar Ducha nie jest żadnym jednorazowym nadzwyczajnym wydarzeniem, lecz czymś zasadniczym w byciu chrześcijaninem. Każdy chrześcijanin został przyjęty przez Ducha na służbę i wyposażony w to, aby współdziałać odpowiedzialnie dla życia Kościoła. Aspekt ten z dużym naciskiem rozwija Łukasz w opisie Zielonych Świątek.

Zgromadzonym w Jerozolimie apostołom Duch Święty udzielony został na służbę przepowiadania wszystkim Ewangelii i w ten sposób w ich kazaniach obwieszcza się głos Wywyższonego Pana. W jego opisie Kościół przez zstąpienie Ducha stał się narzędziem Jezusa Chrystusa. Przekroczone zostały granice Izraela. Dawanie świadectwa Jezusowi staje się konkretną misją.

Wypowiedzi Janowe o Duchu Świętym muszą być rozpatrywane w kontekście kościelno-historyczno-teologicznej sytuacji z końca I w. zagrożenia syryjskiej i młoazjatyckiej wspólnoty przez gnozę. Prawne, ale zabsolutyzowane teologiczne sugestie gnozy – Kościół żyje przez Ducha zostały podjęte, ale jednocześnie z całą ostrością akcentuje się konieczne odniesienie do ziemskiego Jezusa. W nauce o Duchu idzie Janowi przede wszystkim o problem zapośredniczonego i pogłębionego przez Ducha „rozpoznania” Jezusa Chrystusa.

W przepowiadaniu Kościoła jako inny Paraklet (Pocieszyciel, Pomocnik) Duch nie przynosi żadnego nowego Objawienia, lecz przynosi spełnione przez Jezusa dzieło i nam je udostępnia. Obejmujące cały ten stan rzeczy sformułowanie brzmi: On wam wszystko przypomni, co Ja wam powiedziałem. (J14,26). To przypomnienie jest uobecnianiem, wykładaniem i umożliwianiem poznania. Duch zapośrednicza rzeczywistość ziemskiego i Wywyższonego Jezusa Chrystusa. Stąd też wyjaśnia się wzajemność wypowiedzi o przyjściu Jezusa i przyjściu Ducha. Chociaż słowo „Kościół” nie pojawia się w Ewangelii Jana ani razu, w jego wywodach zawsze zakładana jest eklezjologia. We wspólnocie uczniów przekaz Jezusa jest żywy.

Dzięki wspólnocie uczniów prawda o Jezusie przekazywana jest w mocy Ducha. Zarówno u Pawła, Łukasza, jak i u Jana, którzy szczegółowo zajmowali się Bożą Pneumą życiem wiary naśladowali Jezusa. Świadome świadectwo o Jezusie, wspólne trudzenie się wokół dziedzictwa Jezusa jest owocem zapośredniczenia Ducha. Nie tylko chrześcijańska egzystencja poszczególnych ludzi lecz także życiowe urzeczywistnianie się wspólnoty i całego kościoła jest jako skutek obdarowania Ducha i pobudzenia przez Ducha.

Podobne prace

Do góry