Ocena brak

Nowoczesne drążenie tunelu

Autor /Darek Dodano /31.01.2012

Przed rozpoczęciem budowy jakiegokolwiek tunelu przeprowadza się dokładne rozpoznanie geo­logiczne podłoża. Wykonywane są odwierty i prób­ne prace górnicze, a pobrane próbki skał podda­wane są wnikliwej analizie. Pomimo to, w czasie trwania prac może dojść do niespodzianek zwią­zanych z natknięciem się na niekorzystne warun­ki gruntowe. Przykładowo na niektórych obsza­rach ruchy tektoniczne doprowadziły do znacznego poprzesuwania wzajemnego różnych warstw skal­nych. Poza tym, że uskoki utrudniają prowadzenie robót górniczych, to mogą w ich obrębie wystę­pować podziemne zbiorniki wodne. W tym przy­padku tunel może być zupełnie niespodziewanie zalewany przez wodę pochodzącą z takich właśnie złóż, szczególnie gdy jest on głęboki lub przecho­dzi pod dnem jakiegoś zbiornika wodnego.
Niekiedy dla dokładnego zbadania gruntu pro­wadzi się wzdłuż drążonego tunelu niewielkie tune­le robocze. Jednak obecnie próbkowany jest zwy­kle tylko grunt w niewielkiej odległości od czoła głównego tunelu, tak aby odpowiednio wcześnie zauważyć grożące niebezpieczeństwa. Małe tunele są zwykle drążone przez kombajn z prostą, obra­cającą się głowicą tnącą. Większe tunele drąży bar­dziej skomplikowany kombajn ścianowy z głowicami tnącymi umieszczonymi na ramionach sterowanych hydraulicznie. Umożliwia to głowi­com dotarcie do każdej partii drążonego tunelu.
Przy budowie tuneli wykorzystywane są także materiały wybuchowe. Strop tunelu można pozo­stawić na pewien czas bez podpór, lecz zmiany naprężeń w otaczających skałach mogą doprowa­dzić do jego zawalenia się. Dlatego już wkrótce po wydrążeniu tunele są obudowywane. Często używa się stalowych łuków i obudowy drewnianej. Za­miast tego można stosować zbrojony beton w pos­taci łuków, bądź też żelbet natryskiwany bez­pośrednio na ściany korytarza. Zdarza się, że zabezpieczenie nie jest w ogóle potrzebne.
W przypadku podłoża wyjątkowo miękkiego, należy obudowywać korytarz jak najbliżej przod­ka, by zapobiec jego zawaleniu się. Jedną ze sto­sowanych technik jest wydrążanie około 60 cm odcinka, który jest następnie umacniany odlewem żelaznym bądź betonowym. Można również nakła­dać beton twardniejący na miejscu, wzmacniając go obręczą stalową do czasu stężenia.
Inną techniką, szczególnie nadającą się do budo­wy tuneli w miękkim materiale na małej głęboko­ści pod dnem zbiorników wodnych, jest metoda rury zanurzonej. Jej ideę znano już w XVIII wieku, lecz na zastosowania praktyczne trzeba było cze­kać aż do XX stulecia. Kawałki tunelu,pod posta­cią wielkich rur, są przygotowywane na powierzch­ni. Zanurza sieje do wykonanych w dnie wykopów, a połączenia uszczelnia materiałami wodoodpor­nymi. Taki tunel - „rurociąg" jest następnie przy­krywany warstwą piasku. Następnie odpompowu­je się wodę i zaczyna pracę wewnątrz.

Podobne prace

Do góry