Ocena brak

Nowe zakony

Autor /Chrystiano Dodano /24.04.2013

W Italii i innych krajach istniały działania na rzecz reformy już przed wybuchem reformacji, lecz byłynikłe w porównaniu z potrzebami Kościoła. Nowe ośrodki reformy były także nikłe w swych początkach,lecz przygotowały ludzi, którzy działali na forum całego Kościoła.

Oratorium Bożej Miłości w Genui i Rzymie należy do takich ośrodków. Rzymskie, pod patronatemświętego Hieronima, liczyło (1524) tylko 56 osób, lecz byli wśród nich biskupi i prałaci kurii papieskiej.Dostrzegali oni, szczególnie Jan Piotr Carafa i Kajetan z Tieny, potrzebę odnowienia stanu duchownego.Teatyni, założeni (1524) przez kapłana Kajetana z Tieny (zm. 1547, święty) i J. P. Carafę, biskupa z Chieti (po łac. Theate), późniejszego papieża Pawła IV, byli zakonem kapłańskim i przyjęli jako celprzykładne spełnianie duszpasterskich obowiązków i służbę dla chorych, przy zachowaniu surowegoubóstwa. Wypędzeni z Rzymu podczas tzw. Sacco di Roma (1527), założyli dwa klasztory: w Wenecji iNeapolu, przenosząc tam swoje idee reformy. Z ich rzymskim klasztorem utrzymywali przyjacielskąłączność późniejsi kardynałowie: G. Matteo Giberti, Gaspare Contarini i Reginald Pole.

Barnabici, początkowo stowarzyszenie kapłanów w Mediolanie pod patronatem świętego Pawła, przyklasztorze świętego Barnaby (stąd ich nazwa), zostali założeni (1533) przez kapłana Antoniego Marię Zaccaria (zm. 1537, święty) dla prowadzenia misji ludowych i rozpowszechniania Czterdziestogodzinnego Nabożeństwa eucharystycznego. Duże zasługi położyli później w potrydenckiej reformie metropoliimediolańskiej.

Somaskowie (Zakon kleryków regularnych z Somasca) powstali (1534) dla działalności charytatywnej,szczególnie do prowadzenia sierocińców i przytułków dla bezdomnych dzieci. Założył ich kapłan HieronimEmiliani z Wenecji (zm. 1537, święty), który po osobistym udziale w wojnie oddał się opiece nadjej ofiarami, chorymi i sierotami. W Somasca powstał jeden z pierwszych sierocińców i klasztor, którystał się siedzibą władz zakonu. Somaskowie kierowali także zgromadzeniem panien anielskich (Sororesangelicae), powołanym do opieki nad dziewczętami. Zakon urszulanek powstał niezależnie od nich.

Urszulanki zajęły się opuszczonymi dziewczętami, których było wiele po wojennych spustoszeniach wpółnocnej Italii. Jako stowarzyszenie powstały (1535) w Brescii, z inicjatywy franciszkańskiej tercjarki,Anieli Merici (zm. 1540, święta), po jej pielgrzymce do Ziemi Świętej. Papieskie zatwierdzenie (1544)określało je jako zgromadzenie o ślubach prostych. Później stały się zakonem o ślubach uroczystych.Zawsze odgrywały dużą rolę w wychowaniu dziewcząt i prowadzeniu dla nich szkół na wysokim poziomienauczania.

Nowe zakony przed soborem trydenckim wyrastały z potrzeb czasu. Były one owocem czynnej Caritas iczci Najświętszego Sakramentu. Z kolei same przyczyniły się do rozwoju tych dwóch dziedzin życia religijnego.Nieomal w każdym większym mieście utworzono bractwo ku czci Eucharystii, a w Rzymie, zaPawła III, powstało arcybractwo Najświętszego Sakramentu. Do obowiązków członków należała troskao chorych i towarzyszenie ze światłem kapłanowi w drodze do chorego, gdy niósł Najświętszy Sakrament.

Bonifratrzy (zakon braci laików) powstali z osobistych przeżyć Portugalczyka, Jana Ciudad (świętyJan Boży, zm. 1550), który po życiu żołnierskim i wędrownym znalazł się w szpitalu w Grenadzie, gdziezrozumiał potrzebę opiekowania się chorymi z jak największą miłością i poświęceniem. Do tego celuzorganizował (1540) w tym mieście pierwszą wspólnotę braci, którzy zakładali i prowadzili szpitale. Jakozakon otrzymali (1571) zatwierdzenie papieskie na podstawie reguły augustiańskiej i pozwolenie naświęcenie jednego lub dwóch własnych kapłanów dla swoich klasztorów i posługi duszpasterskiej wszpitalach. Działalność i szpitale bonifratrów były przez następne stulecia zawsze wysoko cenione,zwłaszcza że ofiarnie zajmowali się chorymi psychicznie.

Z nowych zakonów jezuici włączyli się najszerzej i najowocniej w reformę Kościoła.

Podobne prace

Do góry