Ocena brak

Nowe struktury

Autor /Sydonia Dodano /19.04.2013

Przewodnictwo papieży w reformie gregoriańskiej rozszerzyło zakres ich działania, co z kolei spowodowałorozwój kurii rzymskiej. Poza dworem papieskim, na którym tworzy się - według wzoru dworówkrólewskich - takie funkcje, jak stolnika, cześnika, marszałka dworu, istnieje już ukształtowane kolegiumkardynalskie, złożone z 7 biskupów podrzymskich, 28 kapłanów przy tytularnych kościołach rzymskichi 18 diakonów. Subdiakoni tworzą capella, do której obowiązków oprócz służby Bożej należy pełnienieposelstw. Subdiakonów zaliczano do kardynałów, aż do czasów Honoriusza II (zm. 1130).

Kolegium kardynalskie i capella stanowiły kurię rzymską, która w okresie reformy nabrała częściowocharakteru międzynarodowego. gdyż papieże powoływali duchownych z różnych krajów i nadawali imkościoły tytularne, albo włączali jako subdiakonów do capella.

Obok kancelarii papieskiej, z kanclerzem na czele, prowadzącej nie tylko sprawy kościelne, ale takżesprawy Państwa Kościelnego i polityczne, drugim urzędem ważnym i wpływowym staje się Kameraapostolska, którą zorganizował Urban II na wzór Climy do zarządzania majątkiem i dochodami papieskimi.Około 1140 roku oddano jej w opiekę skarbiec i archiwum, później także nadzór nad posiadłościamipapieskimi w Państwie Kościelnym.

W okresie reformy rozbudowano praktykę wysyłania legatów papieskich. Powierzano im konkretnąmisję i uprawnienia w jej zakresie, czasem jedynie udzielał papież kardynałom legatom szerokich pełnomocnictwdo załatwienia spraw, które wypłynęły w czasie legacji, nie czuł się jednak związany wydanymiprzez nich decyzjami.

Papiestwo było związane z Kościołami lokalnymi przez działalność legatów i niekiedy przez bezpośrednieodnoszenie się biskupów do Rzymu, najbardziej jednak przez metropolitów, którzy od Paschalisa IIpowszechnie składają przysięgę wierności papieżowi przy odbiorze paliusza. W jej formule było zobowiązaniedo urzędowego odwiedzania okresowo Rzymu (visitatio liminum Apostolorum). Niektórzydekretaliści propagowali pogląd, że od posiadania paliusza zależy ważność sakry biskupiej, udzielonejprzez metropolitę. Przyjmowano także zasadę, że metropolici uczestniczą w powszechnej władzy papieża.

Metropolici nie byli chętni odnoszeniu się biskupów do Rzymu, widząc w tym ograniczenie swoichuprawnień. Niektórzy z metropolitów, zajmujący pierwszą stolicę arcybiskupią danego kraju, zabiegali ouznanie swej godności prymasowskiej, która dawała im pierwszeństwo honorowe i prawo przyjmowaniaapelacji. Uznanie przez papieża praw prymasowskich uzyskały stolice metropolitalne, w Lyonie (1079),Toledo (1088), Narbonne (1097), Salerno (1098), Bourges (1112), Vienne (1119), i w Pizie (1138).

Dążność metropolitów, by nie zostać w pełni poddanym władzy prymasów, podobnie jak biskupów wstosunku do metropolitów, sprzyjała centralizacji papieskiej, nie mniej i ona wywoływała sprzeciwy, jednakżebez naruszania zasady prymatu. Jedynie tak zwany Normandzki Anonim. prawdopodobnie napisanyw angielskiej metropolii Yorku, głosił ustanowienie prymatu Rzymu przez ludzi, a za matką wszystkichKościołów lokalnych przyjmował Jerozolimę.

Podobne prace

Do góry