Ocena brak

NISZCZYCIELE

Autor /edek Dodano /28.02.2011

Niewielkie okręty wojenne o wy­porności (przeważnie) 1000-2000 t, uzbrojone w działa kal. 100-150 mm (artyleria główna), wyrzutnie torped i bomb głębinowych, rozwijające dużą prędkość 34-40 węzłów. Były integralną częścią marynarki każde­go państwa. Wprowadzono je do uzbrojenia sił morskich w końcu XIX wieku w ce­lu zwalczania niewielkich i szyb­kich okrętów torpedowych (stąd pierwotna nazwa niszczycieli -kontrtorpedowce). W czasie I wojny światowej potwierdziły swą przy­datność jako okręty eskortujące większe jednostki lub statki handlo­we, zwalczające okręty nieprzyja­cielskie i atakujące cele nabrzeżne, co przesądziło o ich szybkim rozwo­ju w okresie międzywojennym.

Niszczyciele w czasie wojny okaza­ły się najbardziej uniwersalnymi jednostkami, jednakże szczególnie pożyteczne były w zwalczaniu okrętów podwodnych; dzięki wyposaże­niu w urządzenia wykrywające (*ASDIC, *radar) mogły skutecznie zwalczać okręty zanurzone i idące na powierzchni za pomocą bomb głębinowych lub ogniem dział.

W czasie wojny, ze względu na po­trzebę jak najszybszej rozbudowy floty ochraniającej żeglugę, przystą­piono do budowy mniejszych, prost­szych i tańszych (koszt budowy ni­szczyciela wynosił 3,4-5 min dola­rów) jednostek - niszczycieli eskortowych.

Miały one wyporność ok. 1300 t, rozwijały prędkość ok. 25 węzłów, uzbrojone były w działa kal. 102-127 mm; do 1945 r. w skład floty amerykańskiej weszło 657 peł­nomorskich okrętów eskortowych, a w skład brytyjskiej — 164 jednost­ki. W czasie wojny obok niszczycie­li floty budowano też specjalistycz­ne jednostki przeznaczone do zwal­czania okrętów podwodnych i obrony przeciwlotniczej.

Podobne prace

Do góry