Ocena brak

Nieważność czynności prawnej

Autor /Erazm Dodano /17.11.2011

    Rzymskie prawo dzieliło nieważność czynności prawnych na bezwzględną i względną. Bezwzględna miała miejsce gdy złożone oświadczenie woli nie wywoływało skutków prawnych, z jednego choćby z powodów: osoba je składająca nie miała zdolności do czynności prawnych, treść czynności nie była zgodna z przepisami prawa lub dobrymi obyczajami albo też nie zachowano poprawnej formy wymaganej dla danej czynności. Bezwzględna nieważność miała miejsce z mocy prawa, a w procesie każdy mógł podnieść taki zarzut. Czynność bezwzględna nie podlegała konsolidacji, tzn. nie stawała się ważną. Wyjątkiem mogła być zakazana prawnie darowizna w małżeństwie, która nabierała mocy po śmierci darczyńcy.

    Istnieje także konwersja czynności. Ma ona miejsce w okolicznościach: gdyby osoba składająca oświadczenie wiedziała, że czynność będzie nieważna, a okoliczności wskazują, że postąpiłaby inaczej, wtedy przyjmuje się istnienie tej zastępczej czynności, o ile przesłanki niezbędne do jej zawarcia zostały spełnione. Oprócz bezwzględnej nieważności istniała także względna. Miała ona miejsce gdy sama czynność była prawne ważna, ale jej skutki można było znieść.

    Osoba zainteresowana mogła to uczynić przez: zarzut procesowy (np. przymus psychiczny), przy którym sędzia musiał uznać wadę oświadczenia i oddalić powództwo, przez odmowę przez pretora powodowi ochrony procesowej (denegatio actionis) w stadium in iure oraz poprzez uzyskanie pretorskiego in integrum restitutio, które anulowało skutki formalne czynności; w tej sytuacji czynność określano jako nieważną od czasu złożenia oświadczenia (ex tunc).

Podobne prace

Do góry