Ocena brak

NIESKOŃCZONOŚĆ

Autor /aleKac Dodano /09.11.2012

 

NIESKOŃCZONOŚĆ gr. to dpeiron; łc. infinitas, infinitio; ang. infinity, infinitude; fr. infinite, rinfini; nm. Unendlichkeit

1. W filozofii starożytnej przedchrześcijańskiej: niedostatek porządku, -^ chaos, którego synonimami są zmienność i wol­ność, a przeciwieństwem nie tylko skończoność, ale i konieczność.

U Arystotelesa: potencjalność i niedo­skonałość.

2. W filozofii klasycznej chrześcijań­skiej: w przeciwieństwie do skończoności — to, co nie ma granic; utożsamianie nie­ skończoności ze spotęgowaną doskonało­ścią ontyczną pod wpływem określeń Boga pochodzących z Biblii.

Rozróżnia sięnieskończoność aktualną i nieskończo­ność potencjalną:

A) Nieskończoność aktualna — Bóg jako byt wykluczający jakiekolwiek ograniczenie we wszelkich możliwych doskonałościach.

U J. Dunsa Szkota: cecha konstytuująca Boga jako Pierwszą Przyczynę, która ogar­nia wszystkie poznające ją intelekty i wszy­stkie kierujące się ku niej dążenia bytów uprzyczynowanych.

U R. Descartes'a: atrybut właściwy Bogu, w przeciwieństwie do substancji myślących, które różnią się od Boga mniejszą ilością możliwości poznawczo-wolitywnych.

Nieskończoność aktualna może też oz­naczać brak ograniczenia w jakimś rodza­ju doskonałości. W związku z tym rozróż­nia się:

  1. nieskończoność pod względem jako­ściowym — dotyczącą -^ doskonałości (1 Ab) (np. mądrość, dobroć — w odniesieniu do Boga);

  2. nieskończoność pod względem ilo­ściowym — dotyczącą —> rozciągłości i zwią­zaną z przestrzenią lub z czasem.

U B. Pascala: dwie nieskończoności — mikro- i makrokosmos.

U P. Teilharda de Chardin: nieskończo­ność złożoności wszechświata.

B) Nieskończoność potencja­lna — to, co jest w rzeczywistości skoń­czone, lecz co może nieograniczenie wzra­stać, np. czas.

3. W matematyce pojęcie nieskończono­ści bywa stosowane do liczb kardynal­nych, typów porządkowych, miary zbio­rów itp. Zbiór nieskończony jest to zbiór mający część właściwą^ która jest z nim równoliczna (tzn. ma tyle samo elementów), np. zbiór liczb całkowitych jako mający część właściwą (np. zbiór Uczb parzystych) o tej samej ilości elementów, co zbiór liczb całko­witych, w myśl równania y = 2x, gdzie x jest dowolną liczbą całkowitą.

Podobne prace

Do góry